پروفسور استون




۶ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

جام
جم آنلاین: کورش تهامی بازیگر تلویزیون، سینما و تئاتر در جشن تولد ۴۸
سالگی خود در گفتگو با جام جم درباره آرزوهایش گفته و ابراز امیدواری کرده
که یک روزی برنده اسکار شود.

کوروش تهامی: ۲ سیمرغ طلب دارم!

** وضعیت تئاتر امروز ایران درگیر حواشی شده است و گرچه حجم تماشاگران
بیشتر شده، اما نمایش‌ها تا اندازه‌ای بی‌کیفیت شده‌اند. اگر در گذشته کار
خوبی روی صحنه می‌رفت، دلیلش این بود همه عوامل با جان و دل کنار هم جمع
می‌شدند و هدفشان این بود کار درستی بسازند و اتفاقی ماندگار را رقم بزنند.

** آرزوهایم زیاد است اما مجبورم فقط تعدادی از آنها را بگویم. اولین
آرزویی که به ذهنم می‌رسد این است که دلم می‌خواهد در زندگی شخصی‌ام آدم
موفقی باشم. دلم می‌خواهد شریک خوبی برای همسرم و حتی بقیه اطرافیانم باشم.

** قضاوت‌ها و داوری‌های جشنواره‌ای چون فیلم فجر، می‌تواند تاثیر زیادی
روی مسیر کاری و آینده فرد داشته باشد و زندگی هنری یک آدم را عوض می‌کند.
به صراحت این نکته را می‌گویم که من دو سیمرغ بلورین از جشنواره فیلم فجر
طلب دارم. خیلی راحت از بازی‌ام در «به رنگ ارغوان» و «رگ خواب» گذشتند.

** به رنگ ارغوان را سال ۸۲ بازی کردم و کار، سال ۸۸ مورد ارزشیابی قرار
گرفت. سال۸۸ برای فیلمی کاندیدا شدم که هفت هشت سال پیش بازی‌اش کرده بودم
و این اصلا قابل ارزیابی و مقایسه با بازی‌های دیگر دوستانم نبود. با این
حال تاکید می‌کنم با تمام وجودم در آن فیلم بازی کردم.

** بسیاری اوقات وقتی می‌خواهند کاری بسازند، به سراغ اجناس و افراد
ارزان می‌روند. حتی در زمینه انتخاب لباس شخصیت‌ها می‌گویند ببینید در کمد
خودتان چه لباسی دارید و بیاورید! من ابدا این را قبول نمی‌کنم؛ جز در
مواردی خاص که احساس کنم لباسی دارم که به تن نقش می‌خورد. یعنی چه بازیگر
خودش لباس بیاورد؟ مگر هر آدم چند دست لباس دارد؟

اما مراسم تولد کورش تهامی و هدیه‌ای که جام‌جم به او اهدا کرد، با
حاشیه جالبی هم همراه بود! او هنگام دریافت جایزه‌اش که از جنس صنایع‌دستی
کشورمان بود، گفت: امیدوارم روزی اسکار بگیرم!

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو


نمایش مشخصات سهیلا مولاوردی

یه کم بعدِ تحویلِ سال و دعا
دلم تنگِ چشمِ سیاهِ تو شد
چشام خیره شد به شبو آسمون
بازم خاطره چشم به راهِ تو شد
یه روز قول دادی که مالِ منی
یهو رفتی قولت منو جا گذاشت
مثِ روحِ سرد و مریض و

شاعر:سهیلا مولاوردی

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

خبرگزاری میزان: نخستین پوستر رسمی فیلم سینمایی “ونوم” با بازی “تام هاردی” در نقش اصلی این اثر توسط کمپانی سونی پیکچرز منتشر شد.

فیلم
“ونوم” در ژانر ابرقهرمانی و هیجان انگیز به کارگردانی “روبن فلیشر” اکران
بین المللی خود در سینما‌های امریکای شمالی را از ۵ اکتبر سال جاری میلادی
آغاز خواهد کرد.

 

 

نویسندگی فیلمنامه ونوم را اسکات روزنبرگ، جف
پینکنر و کلی مارسل بر اساس شخصیتی به همین نام از مجموعه کتاب‌های کمیک
کمپانی مارول کامیکس اثر تاد مکفارلین، دیوید میشلینی و مایک زک بر عهده
داشته اند.

از بازیگران آن می‌توان به تام هاردی و میشل ویلیامز، جنی اسلات، وودی هارلسون، ریز احمد، میشل لی، اسکات هیز و رید اسکات اشاره کرد.

 

فیلم سینمایی ونوم از جمله آثار مرتبط با فیلم
ابرقهرمانی مرد عنکبوتی است، اما هنوز حضور تام هالند در نقش مرد عنبکوتی
در این فیلم قطعی نشده است. هالند به تازگی فیلمبرداری اونجرز ۳ را پشت سر
گذاشته است.

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

با تلاش های جمعی از خبرنگاران؛ معاونت مطبوعات تصمیم به اصلاح رویه و پرداخت مستقیم یارانه ها گرفت.

به گزارش پروفسور استون با پیگیری های مکرر خبرنگاران در خصوص یارانه مستقیم مطبوعات، با تلاش «نادر قاضی پور» نماینده ارومیه در مجلس شورای اسلامی، معاونت مطبوعات تصمیم به اصلاح رویه و پرداخت مستقیم یارانه ها گرفت.

photo_۲۰۱۸-۰۴-۲۵_۱۲-۴۱-۱۸

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

به گزارش پروفسور استون، نشست خبری مشترکی با حضور برخی از رسانه‌های خبری
ایران و چین برگزار شد که طی آن مدیران ارشد شرکت چری اینترنشال و مدیران ایرانی
به سوالات خبرنگاران پاسخ دادند. 

محورهای گفتگو در خصوص برنامه های توسعه و محصولات آتی چری برای بازار
ایران و دیگر کشورها چشم انداز این خودرو ساز بین‌المللی را برای خبرنگاران روشن
کرد
.

در این نشست خبری آقای بهرام شریعت رئیس هیات مدیره شرکت مدیران خودرو در
پاسخ به سوالی مبنی بر برنامه توسعه شرکت چری در ایران بعنوان بزرگترین جوینت ونچر
خصوصی در ایران گفت: ” فاز اول کارخانه مدیران خودرو با ظرفیت ۶۰ هزار دستگاه
پیش‌تر تکمیل شده و در سال گذشته با صد در صد ظرفیت خود به بهره‌برداری رسیده است.
فاز دوم کارخانه از یک سال پیش با ایجاد زیرساخت های لازم و با کاملترین شکل از
تجهیزات و تکنولوژی های با ظرفیت تولید ۱۰۰ هزار دستگاه در سال در کمتر از سه ماه
آتی تکمیل و به بهره‌برداری کامل خواهد رسید. البته ما به طور همزمان بر توسعه
بازار فعالیت می‌کنیم و امیدواریم در سال جاری بتوانیم سهم ۸۰ تا ۱۰۰ هزار دستگاهی
خود را از بازار ایران تجربه کنیم. در فاز دوم توسعه کارخانه افزایش ظرفیت تولید،
استفاده از ظرفیت های تولیدکنندگان داخلی و تمرکز بر بحث
R&D از محورهای این پروژه است. یکی از مهمترین مباحثی
که با شرکت چری بطور جدی پیگیر آن هستیم استفاده از ظرفیت های تولید داخل و
استفاده از سازندگان مختلف ایرانی و انتقال تکنولوژی از شرکت های چینی به ایران
هستیم. بحث تولید قطعات در داخل ایران یک فرآیند درحال گسترشی است که نیازمند
پیگیری مستمر و بسترسازی مناسب است که از سوی ما در حال انجام است
.”
بهرام شریعت ابراز
امیدواری کرد در صورت دستیابی به ۹۰ درصد اهداف تعیین شده، بلافاصله ایجاد فاز سوم
کارخانه را در دستور کار قرارخواهد داد. ایجاد مرکز
R&D متمرکز در ایران و بکار گیری مهندسین ایرانی در
کنار استفاده از تیم های چینی را از دیگر فعالیت های در حال انجام برای توسعه فاز
دوم برشمرد
.

همچنین آقای پِن رئیس هیات مدیره گروه چری، از طراحی و تولید نسل سوم
گیربکس های
CVT و استفاده در محصولات آتی چری خبر داد. ابعاد
کوچکتر و گشتاور بالاتر از مزیت های این گیربکس عنوان شده است. انجام آزمایش های
لازم و تست های سازگاری برای بالاتر بردن راندمان گیربکس ها با اقلیم و شرایط آب و
هوای ایران از جمله نکاتی بود که پِن به آن اشاره کرد
.

شرکت چری در حالی بیست و یکمین سال فعالیت خود را پشت سر می‌گذارد که سعی
دارد با بکار گیری جدیدترین اصول ایمنی و تکنولوژی های روز، محصولات خود را راهی بازارهای
اروپا و آمریکا کند
.

پیش از این کنفرانس خبری، نمایندگان کشورهای مختلف در جلسه‌ایی جداگانه
جدیدترین شیوه های اطلاع رسانی و معرفی محصول به مشتریان را بررسی کردند و
بر بکار گیری موثر تر از ظرفیت های فضای مجازی تاکید و تجربیات خود را به اشتراک
گذاشتند
.

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

به گزارش « اخبار خودرو » به نقل از فارس، احمد مسجدجامعی پنجاه و هشتمین جلسه شورای اسلامی شهر تهران با اشاره به نزدیکی زمان برگزاری نمایشگاه بین المللی کتاب گفت: با توجه به این که برگزاری نمایشگاه پر مخاطب در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی، در خیابان سئول، باعث اختلال در رفت و آمد مردم و ایجاد ترافیک شده و اعتراض های متعدد شهروندان و ساکنان را به همراه داشت، شورای اسلامی شهر تهران طی مصوبه ای، شهرداری را مکلف به جلوگیری از برگزاری نمایشگاه هادر این محل کرد.

عضو شورای اسلامی شهر تهران سپس بند قانونی این موضوع را عنوان کرد و بیان کرد: به موجب مفاد بند ۲۰ ماده ۵ قانون شهرداری ها، شهرداری مکلف به جلوگیری از ایجاد و نهایتاً تعطیلی اماکنی است که به نحوی از انحا موجب بروز مزاحمت برای ساکنین شهر است.

وی افزود: بر این اساس بنا شد یک محل دائمی برای برگزاری نمایشگاه ها در نظر گرفته شود و بدین منظور در شورای چهارم این مصوبه محقق و اقدامات لازم انجام شد.

مسجدجامعی با بیان این موضوع که اخیراً اعلام شده در محل دائمی نمایشگاه ها در خیابان سئول، قرار است نمایشگاه اتومبیل در اواخر اردیبهشت برگزار شود با اشاره به سوابق عکس العمل شورا نسبت به این گونه نمایشگاه‏ها گفت: در شورای چهارم و طی صحبتی با آقای تندگویان به عنوان عضو هیئت مدیره وقت سازمان نمایشگاه ها داشتم ایشان هم تأکید کرد که ما اجازه برگزاری نمایشگاه اتومبیل را در سال های گذشته در نمایشگاه خیابان سئول نمی دادیم.

عضو شورای اسلامی شهر تهرن در ادامه افزود: به علاوه همه این ها مربوط به زمانی است که شهر آفتاب هنوز ساخته نشده و امروز که این محل وجود دارد هیچ دلیلی بر برگزاری نمایشگاه در خیابان سئول وجود ندارد.

مسجدجامعی به توافق دکتر نجفی به عنوان شهردار با وزیر مربوط در باره نمایشگاه ها اشاره کرد و گفت: نگرانی های موجود مبنی بر ساخت برج در محل شهر آفتاب و خارج شدن این محل از کاربری خدماتی را با آقای دکتر نجفی که آن زمان شهردار تهرن بودند در میان گذاشتم و گفتم دغدغه ما این است که آن جا دوباره شاهد برج سازی شود و ایشان پاسخ دادند با همکاران دولت توافق شده و برای آن جا کاربری های خدماتی و فضای سبز تعریف کرده اند.

وی به سابقه طراحی و ساخت شهر آفتاب پرداخت و اظهار کرد: سوابق نشان می دهد که شورای اسلامی شهر تهران طی مصوبه ای در سال ۱۳۸۴ مجوز انجام مطالعات و برگزاری نمایشگاه بین المللی در اراضی موسوم به شهر آفتاب را در مجاورت حرم مطهر امام صادر کرد و بر اساس آن و توافقات صورت گرفته بین وزارت بازرگانی و شهرداری تهران، عملیات احداث نمایشگاه بین المللی شهر آفتاب انجام شد.

عضو شورای اسلامی شهر تهران با ذکر این نکته که همه این برنامه ها برای جلوگیری از برگزاری نمایشگاه های پر مخاطب در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی است افزود: با توجه به سابقه و مصوبات موجود، و مهیا شدن محیط نمایشگاهی در شهر آفتاب برگزاری نمایشگاه های متعدد در محل دائمی نمایشگاه های بین المللی کتاب جای سئوال دارد خلاف مصوبات شوار است و باید به آن رسیدگی شود.


۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ آهنگ

این مطلب از وب سایت و زسانه بزرگ آپ موزیک رپورتاژ گردیده است.

دانلود آهنگ پیمان زارعی هنوزم بچه ای

آپ موزیک برای شما کاربران ترانه هنوزم بچه ای با صدای پیمان زارعی با کیفیت اصلی را آماده کرده

Exclusive Song: Peyman Zarei – “Hanoozam Bachei” With Text And Direct Links In UpMusic

Peyman Zarei Hanoozam Bachei دانلود آهنگ پیمان زارعی هنوزم بچه ای

متن آهنگ هنوزم بچه ای پیمان زارعی

♪♪♫♫♪♪♯

باز هوای تو هوایی کرده قلبمو نذاشت بگم غرورم از پیشم نرو
دیوونتم که میخوامت هنوز تورو
♪♪♫♫♪♪♯ هنوزم بچه ای که از من میگذری نمیفهمی همه دنیای منی ♪♪♫♫♪♪♯
هنوز کنارمی ولی فقط تو این عکس نمیدونم چرا همش حواس من بهت هست
شبیه تو عزیز نمیشه دیگه واسم هیچکس من همه جوره پای تو بودم

UpMusicTag دانلود آهنگ پیمان زارعی هنوزم بچه ای

تو حواست نیست زیر سقف خونه قلبم بی تو میگیره
تو نباشی خونمون ساکت و دلگیره فکر تو از تو سرم خوابمو میگیره
♪♪♫♫♪♪♯ هنوزم بچه ای که از من میگذری نمیفهمی همه دنیای منی ♪♪♫♫♪♪♯
هنوز کنارمی ولی فقط تو این عکس نمیدونم چرا همش حواس من بهت هست
شبیه تو عزیز نمیشه دیگه واسم هیچکس من همه جوره پای تو بودم

♪♪♫♫♪♪♯

پیمان زارعی هنوزم بچه ای

منبع ( surce ) : دانلود آهنگ پیمان زارعی هنوزم بچه ای

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

پروفسور استون: محسن رنانی، استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان در یادداشتی در کانال تلگرام خود نوشت:

 

مقدمه:

 

عکس‌ها نشان می‌دهد که پیکر مومیایی شده‌ای که این روز‌ها در جوار حرم حضرت عبدالعظیم کشف شده است‌‌ همان کالبد رضاشاه است که پس از تخریب مقبره رضاشاه توسط آقای خلخالی و سایر انقلابیان، در زیر آوار مدفون و اکنون با خاک‌برداری، هویدا شده است. من اگر مسئول میراث فرهنگی بودم، حتی اگر مشکوک بودم، فرض را بر این می‌گذاشتم که این پیکر رضاشاه است و وظیفه قانونی خود را در قبال حفظ میراث تاریخی کشور انجام می‌دادم تا آنگاه که بررسی‌های بعدی واقعیت را آشکار سازد. و اگر از مقامات سیاسی بودم دستور می‌دادم این پیکر به موزه سپرده شود و به دقت از آن مراقبت شود. چرا که پیکر رضاشاه متعلق به ما نیست، متعلق به تاریخ ایران است و این تاریخ باید حفظ شود.

 

این نوشته دو بخش دارد: بخش اول آن سیاسی و هیجانی است و به این می‌پردازد که چرا به نفع و صلاح جمهوری اسلامی است که پیکر رضاشاه را با احترام به موزه بسپارد. این بخش کوتاه است و آن را برای خوانندگان بی‌حوصله‌ در آغاز آورده‌ام؛ و البته جدی است اما احتمالا آنان که باید، آن را جدی نمی‌گیرند. اما بخش دوم، که آن را برای خواننده جدی و پرحوصله و عمیق نوشته‌ام، یک تحلیل اقتصادی و اجتماعی است که در آن از نقش نمادین پیکر رضاشاه برای اقتصاد آینده کشور صحبت‌ می‌شود و به این بهانه وارد بیان کارکرد سرمایه‌های نمادین به عنوان سرمایه‌های توسعه‌آفرین می‌شویم، با این هدف که نشان دهیم یک فرصت منحصربه‌فرد برای نجات آینده توسعه کشور، تمرکز بر تولید، جذب، حفاظت و انباشت سرمایه‌های نمادین است.

 

من با آن‌که مطمئن هستم برای انتشار این نوشته ناسزاهای بسیاری خواهم شنید، اما بنابر وظیفه روشنفکری و برای مصالح جمهوری اسلامی و آینده این سرزمین، این نوشته را منتشر می‌کنم. امید که آنان که با محتوای آن موافقند یک بار دیگر در آن به دیده نقد بنگرند؛ و آنان که با آن مخالفند، ‌یک بار دیگر منصفانه آن را بخوانند. والعاقبه للمتقین.

 

 

بخش اول: کشف پیکر رضاشاه به مثابه یک فرصت سیاسی

 

این بخش را بی‌مقدمه در پنج نکته خلاصه می‌کنم:

 

یک: اینکه جمهوری به این عزم و جسارت برسد که پیکر رضاشاه را به یک موزه ملی منتقل کند، نشانه اقتدار و احساس قدرت در جمهوری اسلامی است. این اقدام به این معنی است که جمهوری اسلامی ایران از نمادهای پهلوی نمی‌ترسد و آن‌ها را به‌ عنوان بخشی از تاریخ ایران حفظ می‌کند. چنین اقدامی به معنی خلع سلاح کردن کل سلطنت‌طلب‌هاست. یعنی اگر جمهوری اسلامی از پیکر رضاشاه نترسد از نوهٔ او و از دیگر نمادهای رژیم پیشین نیز نمی‌ترسد.

 

دو: این اقدام به منزله نوعی التیام بخشیدن به روند تندروی‌های گذشته در قبال تاریخ ایران و رژیم پهلوی است. بنابراین سرمایه اجتماعی نظام و امید به تدبیر آن ‌را افزایش می‌دهد. جمهوری اسلامی به این ترتیب خودش را از تندروی‌های امثال مرحوم خلخالی جدا می‌کند و ناگفته می‌گوید که من آن جمهوری اسلامی تندروی خلخالی نیستم. به گمان من این برای نظام، اعتبار بیشتر و سرمایه اجتماعی بالا‌تر به‌همراه می‌آورد. در واقع اگر چنین عزمی در نظام ایجاد شود در گام اول به منزله نوعی تابوشکنی است اما در واقع آغاز فرایند حساسیت‌زدایی و نرمالیزاسیون خواهد بود.

 

سه: با این اقدام فضا و زمینه و موضوعی برای گفت‌وگو درباره تاریخ پهلوی باز می‌شود. نگه داشتن این پیکر و انتقال آن به موزه، در اصل، مجوز دادن به جامعه فکری برای باز کردن غده چرکینی است که دردناک باقی مانده است و از آن گفت‌وگو نمی‌شود. جامعه روشنفکری و مردم عادی به بهانه این پیکر، گفت‌وگو خواهند کرد و پرونده توسعه در ایران بار دیگر ورق خواهد خورد. ما برای ورود به سال صفر توسعه، باید روی مسائل مهمی گفت‌وگوی ملی راه بیندازیم، از جمله بر روی سیاست‌های توسعه‌ای خودمان و رژیم قبل. اینکه نظام سیاسی یک‌طرفه همه اقدامات رژیم قبل را تخطئه کند، در واقع مجوز اخلاقی داده است که در طرف دیگر هم بخش‌هایی از جامعه بویژه نسل جوان همه اقدامات رژیم گذشته را توجیه کنند و مطلوب بدانند. ما چاره‌ای نداریم که به گفت‌وگوی عقلانی و اخلاقی درباره گذشته خویش روی‌ بیاوریم تا آینده‌مان تکرار گذشته نباشد. این فرصتی است تا گفت‌وگوی منطقی درباره گذشته را شروع کنیم. من گاهی در برخی مجامع دانشجویی جرأت نمی‌کنم از خطاهای بسیار فراوان رژیم گذشته سخن بگویم چون پیش‌فرض بخشی از نسل جدید این است که در آن دوران همه چیز گل ‌و بلبل بوده است.

 

فراموش نکنیم که هیچگاه روشنفکران ملی ما درباره مرحوم دکتر مصدق و روشنفکران دینی ما درباره آیت‌الله منتظری به خود اجازه ندادند، نقدی جدی داشته باشند، چرا؟ چون حمله مخالفان و رسانه‌های رسمی آن دو مرد بزرگ چنان بی‌محابا و بی‌اخلاق بوده است که باعث شده است یاران و علاقه‌مندان آن‌ها نقد دوستان به آنان را ستم و بی‌وفایی و بی‌تدبیری بدانند.

 

درباره رژیم گذشته نیز چنین کرده‌ایم. دستگاه رسانه‌ای رسمی چنان بی‌محابا همه چیز را با چوب تخریب رانده است که باعث شده است نسل جوان امروز از آن سوی بام بیفتد و همه چیز آن رژیم را مطلوب ارزیابی کند. همین هفته گذشته در یکی از گروه‌های تلگرامی خانوادگی شاهد پرخاشگری جوانان خاندان به یکی از انقلابیون سابق، که اکنون سال‌هاست گوشه‌ عزلت گزیده است، بودم که او را بازخواست می‌کردند که اولا چرا در براندازی رژیم قبل مشارکت داشته ‌است و ثانیا اگر اکنون معتقد است که این نظام آن چیزی نیست که قرار بود باشد، چرا در براندازی آن اهتمام نمی‌کند. این فضا، حاصل بستن همهٔ راه‌های گفت‌وگوی ملی درباره مسائل مهم است و چنین می‌شود که ناگهان در دی‌ماه ۱۳۹۶ این عقده‌های فروخورده بیرون می‌ریزد.

 

چهار: بی‌گمان ماه‌های اول تعداد زیادی از مردم برای دیدن پیکر رضاشاه راهی موزه می‌شوند. اشکالی ندارد این خودش نوعی تخلیه انرژی اجتماعی و سیاسی است و بعد از مدتی مسأله کاملاً طبیعی می‌شود. مگر کسی الان برای زیارت مزار مصدق صف می‌کشد؟ یا اینکه مزار آیت‌الله منتظری در دسترس مردم است، خطری برای نظام سیاسی است؟ به هیچ‌وجه. اما جامعه با همین چیزهای ظاهراً کوچک نفس می‌کشد و احساس آزادی و پویایی می‌کند.

 

پنجم: بازتاب خارجی این اقدام نیز البته خوب خواهد بود. در نگاه جهانی نوعی ظرفیت و قدرت و اعتماد به نفس جمهوری اسلامی را بازتاب می‌دهد.

 

نتیجه: بنابراین به گمان من لازم است مقامات ارشد کشور در این مورد با روشن‌بینی برخورد کنند و از موضع بزرگواری و شجاعت، دستور بدهند که پیکر به موزه منتقل شود؛ دستوری که در تاریخ ایران ماندگار خواهد شد. همین دیروز، عکس‌های چهار رئیس‌جمهور گذشته آمریکا و بانوانشان همراه با بانوی اول آمریکا منتشر شد که در مراسم درگذشت همسر بوش پدر در کنار هم شادمانه عکس می‌گرفتند. مردم ما برای احساس امید به آینده نیازمند این صحنه‌های تاریخی هستند. اکنون وقت آن است که جمهوری اسلامی در کنار تاریخ بایستد و با آن عکس بگیرد؛ و البته نقدش کند اما نابودش نکند.

 

آن موقع که آقای خلخالی با مقبره رضاشاه چنان کرد، شاید غلبه هیجان انقلابی بر عقلانیت قابل توجیه بود. اما امروز اگر همچنان عقلانیت اجتماعی ما زیر لگدهای هیجان و سیاست زمین‌گیر شود، نشانه آن خواهد بود که با نظام تدبیر کنونی دیگر امیدی به شکل‌گیری عقلانی فرایند توسعه نخواهد بود. امیدوارم این نشانه بر نشانه‌های دیگر پیشین افزوده نشود.

 

 

بخش دوم: پیکر رضاشاه به مثابه سرمایه نمادین

 

الف) مقدمه

 

سال‌ها پیش در مقاله‌ «توسعه یعنی شهری با تندیس شاطر رمضان» نوشتم،‌ ای کاش مقبره رضاشاه را به «موزه عبرت» تبدیل کرده بودیم. اکنون هم می‌گویم پیکر رضاشاه را باید، مانند جنازه استالین که به عنوان دیکتاتور روسیه به موزه سپرده شده است، به موزه بسپاریم. همان‌گونه که کاخ مرمر رضاشاه حفظ کردیم و اکنون بخشی از میراث فرهنگی ماست پیکر او نیز ارزش تاریخی دارد. همان‌گونه که اگر کاخ مرمر بسوزد، سوخته آن هم جاذبه تاریخی خواهد بود، پیکر رضاشاه نیز حتی اگر استخوانی بیش از آن نمانده باشد اثر تاریخی و جاذبه فرهنگی خواهد بود. خیلی از آثار تاریخی وقتی سوختند بیشتر مشهور شدند و جاذبه شدند. پس پیکر رضاشاه نیز صرف‌نظر از اینکه او خوب بود یا بد، دوستش داریم یا نه، یک اثر تاریخی است و حق نابودی آن ‌را نداریم. همان‌گونه که امروز مقبره کوروش کبیر یک اثر تاریخی است و کسی حق تخریب آن‌ را ندارد.

 

فرقی نمی‌کند، اینکه پیکر رضا شاه را گم‌و‌گور کنیم مثل این است که دستور بدهیم تمام حوادث تاریخی که اسم رضاشاه در آن‌ها آمده است از همه کتاب‌های کشور حذف شود. گم‌وگور کردن پیکر رضاشاه با پاک کردن تاریخ رضاشاه یکی است و پاک کردن تاریخ رضاشاه یعنی پاک کردن بخشی از تاریخ ایران. و البته این خیال خام است که کسی گمان کند می‌تواند تاریخ را حذف کند. ما در تلاش برای حذف تاریخ نه تنها ناکام می‌مانیم بلکه‌‌ همان تلاش‌های ما برای حذف تاریخ نیز در تاریخ می‌ماند. تلاش‌های برای حذف تاریخ تلاشی است که پیشاپیش شکست خورده است. همان‌گونه که اگر حکومت دستور بدهد که تمامی کلمات زشت از فرهنگ‌ لغت‌های زبان فارسی حذف شود، آن کلمات زشت همچنان در زبان فارسی باقی‌ می‌ماند و میان مردم چرخش می‌کند، تلاش برای حذف هر بخشی از تاریخ که از نظر حکومت نامطلوب است نیز شکست می‌خورد. همان‌گونه زبان زنده و پویا است و وابسته به لغاتی که در کتاب لغت است نیست، تاریخ نیز زنده و پویا است و بستگی به خوشایند یا ناخوشایندی ما ندارد و منتظر اینکه ما بخش‌هایی از آن را کتمان کنیم یا نه، نمی‌ماند. بنابراین ما به جای تلاش برای حذف تاریخ، بهتر آن است که کمک کنیم به تبیین بهتر و دقیق‌تر و صادقانه‌تر تاریخ.

 

نکته دیگر اینکه توسعه خودش یک فرایند تاریخی است و حاصل انباشت تجارب تاریخی است، حذف عمدی بخش‌هایی از تاریخ، نوعی ممانعت از انباشت تجارب بشری است و در واقع ایجاد مانع در برابر توسعه طبیعی و تاریخی جامعه است و تنها نتیجه‌اش پرهزینه کردن این بلوغ تاریخی جامعه خواهد بود. بنابراین حکومت‌ها به جای آنکه بخواهند با حذف یا کتمان بخش‌هایی از تاریخ، خودشان را منزه بنمایانند، دقیقا خودشان را در برابر تاریخ آینده در مظان اتهام قرار می‌دهند و نسل‌های آینده آن‌ها را متهم خواهند که مانع بلوغ طبیعی جامعه شده‌اند. در حالی که تلاش حکومت باید بر این استوار باشد که تجربه‌های تاریخی دائما به بصیرت و دانش ضمنی و عبرت تبدیل بشود و به تکامل اجتماعی ما کمک کند. پوشاندن تجارب تاریخی، موجب کند شدن و پرهزینه شدن فرایند تکامل تاریخی جامعه می‌شود.

 

 

ب) مفهوم سرمایه نمادین

 

سرمایه نمادین از کشف‌های جامعه‌شناسان در اواخر قرن بیستم به‌ویژه پیر بوردیو، جامعه‌شناس فرانسوی است. گرچه پیش از آن در اواخر قرن نوزدهم، تورستین وبلن، اقتصاددان و جامعه‌شناس نروژی – آمریکایی نیز از مصرف نمادین سخن گفته بود اما ایده او برای یک قرن مکتوم ماند.

 

خیلی خلاصه: هر کشوری نتواند سرمایه نمادین تولید کند توانایی تولید، جذب، نگهداری و انباشت سایر سرمایه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را نیز در بلندمدت نخواهد داشت. یعنی رشد یک کشور زمانی امکان‌پذیر است که آن کشور بتواند سرمایه‌های نمادین جذب، تولید و انباشت کند.

 

سرمایه نمادین چیست؟ هر دارایی‌ متعلق به جامعه که شهرت، توجه، احترام و افتخار برای بخشی از جامعه یا برای کل جامعه فراهم آورد. ممکن است یک سرمایه نمادین حتی مورد نفرت بخشی از جامعه باشد؛ این خودش نشانه آن است که برای بخش دیگری از جامعه سرمایه نمادین است و‌‌ همان قدرت نمادین آن سرمایه است که موجب نفرت بخش دیگری، که آن را دوست ندارند، شده است.

 

سرمایه نمادین می‌تواند یک ساختمان باشد (مثل تخت جمشید، میدان نقش جهان، سی‌وسه پل و…)، می‌تواند یک شخصیت تاریخی باشد (مثل پیامبر اکرم، کوروش یا مولوی و…)، می‌تواند یک اثر فرهنگی باشد (مثل شاهنامه یا موسیقی سنتی ایرانی یا تابلو‌های نقاشی کمال‌الملک و…)، می‌تواند یک پدیده اجتماعی باشد (مثل عاشورا، نوروز و…) می‌تواند یک شخصیت زنده سیاسی، مذهبی یا نظامی باشد (مثل مقام رهبری، مراجع تقلید، مهندس موسوی، آقای خاتمی، سردار سلیمانی و…) می‌تواند یک شخصیت علمی یا فرهنگی یا هنری زنده باشد (مثل پروفسور سمیعی، استاد فرشچیان، استاد شجریان، استاد عزت‌الله انتظامی و…).

 

 

پ) ‌شکل‌گیری سرمایه‌های نمادین

 

در واقع هر سرمایه نمادین قبلا یکی از سرمایه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و… بوده است که به یک علتی، به شهرت رسیده است و توجه عمومی را به خود جلب کرده و کم‌کم مورد احترام قرار گرفته و سپس به مرز افتخار رسیده است. مثلا استاد فرشچیان، به عنوان یک هنرمند برجسته، نخست سرمایه انسانی بوده است که اکنون به علت آنکه شهرت جهانی پیدا کرده است به یک سرمایه نمادین ملی در عرصه هنر برای ما تبدیل شده است. او نه تنها برای ما مورد احترام است بلکه در سطح جهانی برای ما افتخار می‌آورد. مولوی به‌ عنوان یک شخصیت فرهنگی تاریخی و مثنوی به‌ عنوان یک اثر ادبی تاریخی نیز اول سرمایه‌های فرهنگی بوده‌اند که ترک‌های ترکیه آن‌ها را به یک سرمایه نمادین جهانی برای خود تبدیل کردند و سالیانه میلیارد‌ها دلار از توریست‌هایی که برای دیدن قونیه و مراسم سماع و مثنوی‌خوانی به ترکیه می‌روند درآمد کسب می‌کنند. اکنون نیز تاجیک‌ها دارند روی فردوسی و شاهنامه کار می‌کنند تا او را برای خود به یک سرمایه نمادین جهانی تبدیل کنند.

 

برای نمادین شدن یک فرد اصلا نیازی نیست که او انسان خوبی بوده باشد، افراد بد هم می‌توانند نمادین باشند (مثل هیتلر برای آلمان‌ها و چنگیر برای مغول‌ها و استالین برای روس‌ها) یا نیازی نیست ساختمان مطلوبی بوده باشد (مثل اردوگاه آدم‌سوزی آشویتس در لهستان که میراث نازی‌های اشغالگر است) یا حتی نیازی نیست خودش چیز ارزشمندی باشد (مثل کلاه کهنه نمدی رئیس‌علی دلواری یا آدامس جویده شده فرگوسن، مربی منچستر یونایتد که در موزه ورزش انگلستان نگهداری می‌شود و در حراجی حدود نیم میلیون پوند قیمت‌گذاری شده است).

 

 

ت) منافع سرمایه نمادین

 

این سرمایه‌های نمادین به چه درد می‌خورد؟ این سرمایه‌های نمادین عامل همبسته شدن، تجمع و انباشته شدن سایر سرمایه‌ها می‌شوند. مثلاً یک مرجع تقلید مانند آیت‌‌الله خمینی به عنوان یک سرمایه نمادین، موجب شد تا بخش بزرگی از سرمایه‌های انسانی، علمی، فرهنگی، سیاسی و حتی اقتصادی کشور در جریان انقلاب اسلامی در کنار هم مجتمع شوند و برای پیروزی انقلاب با هم همکاری کنند.

 

یا وقتی استاد شجریان به عنوان یک سرمایه نمادین هنری تصمیم می‌گیرد در بم، باغ هنر بسازد؛ عده‌ای زمین می‌دهند (سرمایه اقتصادی)؛ بهترین طراح‌ها جمع می‌شوند و به رایگان کار طراحی و نقشه‌کشی آن را انجام می‌دهند (سرمایه انسانی)؛ عده‌ای مصالح آن را تأمین می‌کنند و الی ‌آخر. همه این‌ها به علت وجود سرمایه نمادین استاد شجریان بوده است.

 

یا وقتی فلان استاد و پزشک برجسته تصمیم می‌گیرد یک مرکز فوق‌تخصصی پزشکی بسازد؛ یک نفر زمین می‌دهد، وزارت بهداشت حمایت می‌کند، سرمایه‌داران بزرگ اعلام آمادگی برای تأمین سرمایه می‌کنند، پزشکان بزرگ اعلام آمادگی برای همکاری و مشارکت می‌کنند و… آنگاه یک مرکز تخصصی پزشکی شکل می‌گیرد.

 

پس هر انباشت و تجمیع سرمایه‌ای از هر جنس که در کشور صورت بگیرد اگر نخواهیم که با منابع مالی دولتی و با زور پول‌های نفتی و با فشار قانون انجام شود، بهتر است یک سرمایه نمادین محور آن قرار گیرد. البته الزامی نیست که برای تجمیع سرمایه‌های دیگر، حتما یک سرمایه نمادین انسانی زنده بیاید وسط. مثلا ممکن است ساختمان یک سقاخانه در یک محله، سرمایه نمادین محله باشد که افراد محله عصر‌ها در آنجا جمع می‌شوند و گپ می‌زنند. همین گپ‌ها باعث ارتباط و اعتماد و همکاری آن‌ها در محله می‌شود (تولید سرمایه اجتماعی). بعد هم چند نفر از آن‌ها در این گپ‌وگفت‌ها تصمیم می‌گیرند با هم شراکتی راه بیندازند (انباشت سرمایه اقتصادی) یا تصمیم می‌گیرند برای محله یک کتابخانه خوب بسازند (تولید سرمایه فرهنگی) و…؛ پس سرمایه نمادین از هر جنس که باشد می‌تواند مولد و جاذب و تجمیع‌کننده انواع سرمایه‌های دیگر باشد. در واقع سرمایه نمادین به عنوان نخ تسبیح سایر سرمایه‌ها عمل می‌کند.

 

 

ث) سطوح سرمایه نمادین

 

سرمایه نمادین انواع سطوح دارد مثلا می‌تواند خانوادگی باشد (مثل وجود یک متخصص در یک خاندان که بقیه متخصص نیستند یا وجود یک مادر بزرگ که همه خانواده گرد او متحد هستند)، می‌تواند محلی باشد (مثل یک هنرمند یا یک روحانی زاهد یا یک مقبره در یک محله)، می‌تواند گروهی باشد (مثل یک پیشکسوت برای ورزشکاران یا صنعتگران)، می‌تواند منطقه‌ای باشد (مثل یک شخصیت منطقه‌ای)، می‌تواند ملی باشد (مثل شخصیت‌های فرهنگی و هنری و مذهبی و سیاسی ملی یا آثار تاریخی ملی و…). ممکن است یک سرمایه نمادین ملی باشد ولی الزاما مورد قبول یا احترام همه اعضای یک ملت نباشد اما مهم این است که تعلق ملی دارد. مثلا مولوی عبدالحمید در عین حال که یک سرمایه نمادین منطقه‌ای برای استان سیستان و بلوچستان هست، در سطح ملی هم برای اهل تسنن سرمایه نمادین ملی است. یا آقای خاتمی برای بخش‌های اصلاح‌طلب جامعه سرمایه نمادین است. من حتی معتقدم آقای احمدی‌نژاد هم برای بخش‌هایی از جامعه سرمایه نمادین بود اما خودش و رقبایش به سرعت او را تخریب کردند.

 

در مورد آقای روحانی می‌دانم که ایشان یک سرمایه سیاسی است که در انتخابات ۹۶ تا مرز نمادین شدن هم رفت اما رویکرد ایشان در بعد از انتخابات، دوباره ایشان را به سمت یک سرمایه سیاسی عقب برد. در واقع آقای روحانی در زمان انقلاب اسلامی یک «کنشگر سیاسی» بود؛ در بعد از انقلاب به یک «شخصیت سیاسی» تبدیل شد؛ وقتی رئیس‌جمهور شد «سرمایه سیاسی» شد ولی هنوز «سرمایه نمادین‌» نشده است. چرا؟ چون در مردم «باور» ایجاد نکرده است. یک سرمایه سیاسی وقتی به یک «سرمایه نمادین» تبدیل می‌شود که در مردم «باور»‌ ایجاد کند. آقای خاتمی در میان بخش بزرگی از جامعه این کار را کرده است، آقای احمدی‌نژاد هم تا حدودی چنین کرد. و البته لازم به تاکید نیست که پیش از همه این‌ها، آیت‌الله خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای، توانایی بی‌نظیری در ایجاد «باور» در جامعه از خود نشان داده‌اند. باور یعنی چه؟ یعنی اینکه جامعه باور کند که این سرمایه نمادین توان ایجاد جنبش، تغییر، تحول و حرکت یا حتی ایجاد ثبات در وضع موجود را دارد. می‌تواند سرمایه‌ها را فرا بخواند، مردم را بسیج کند، ‌ قول‌هایی که می‌دهد را محقق کند و هرگاه بخواهد می‌تواند در سطوح ملی یا منطقه‌ای یا قومی یا در سطوح بخشی و حرفه‌ای اقدامات جدی و تغییرات چشمگیر ایجاد کند. وقتی «باور» ایجاد شده در مورد کسی است که دوستش داریم یا با او همفکریم، این «باور» به دنبال خودش «افتخار» هم می‌آورد. بنابراین مرز نمادین بودن و نبودن، ایجاد باور و قدرت افتخارآفرینی است. یعنی هر چه شخصیتی از شهرت به سمت برانگیختن احترام برود ظرفیت نمادین شدنش بالا‌تر می‌رود. وقتی وارد ساحت «افتخار» شد یعنی حضورش برای دیگران افتخارآفرین شد، نمادین شده است.

 

 

ج) تفاوت با کاریزما

 

و البته فرق سرمایه نمادین با اسطوره‌ها یا شخصیت‌های دارای کاریزما، در مقدس بودن است. سرمایه‌های نمادین مقدس نیستند. گرچه بسیار احترام برانگیز و افتخارآفرین باشند. اما شخصیت‌های کاریزما، مقدسند، یعنی نقدناپذیرند و اگر نقد شوند، ممکن است نقدکننده با اهانت و خشونت روبه‌رو شود. مثلا وقتی می‌‌گوییم علی دایی سرمایه نمادین ورزش ماست، به این معنی نیست که مقدس است. یعنی ما ضمن احترام و احساس افتخار نسبت به علی دایی، البته او را نقد هم می‌کنیم و هیچ‌گاه دستش را به نشانه تقدس نمی‌بوسیم.

 

فرق جامعه مدرن با سنتی در همین‌جاست. در جامعه سنتی سرمایه نمادین انسانی، به سرعت به کاریزما و تقدس گرفتار می‌شود. در‌حالی‌ که در جامعه مدرن ممکن است انبوه سرمایه‌های نمادین تولید شود بدون آنکه مقدس باشند. متأسفانه وقتی سرمایه‌های نمادین به شخصیت‌های کاریزما و مقدس تبدیل می‌شوند ممکن است در آن‌ها ظرفیت تخریبی ایجاد شود. مثلا صدام حسین یک سرمایه نمادین برای عراقی‌ها بود که به علت مقدس شدن، دیگر قابل نقد نبود و علی‌رغم تلاش‌های گسترده‌ای که برای شکل‌دهی یک عراق مدرن و قدرتمند کرد اما از مرحله‌ای به بعد آسیب‌های جبران‌ناپذیری به کشور و ملت خویش زد.

 

 

چ) ‌سرمایه‌نمادین، ضرورت آینده توسعه در ایران

 

ایران کشوری است که دیگر نمی‌تواند به نفت تکیه کند. منابع طبیعی دیگر ما نیز رو به انتهاست. نزدیک به ده میلیون بیکار آشکار و پنهان داریم و سالیانه نیز یک میلیون نفر به تعداد متقاضیان کار ما افزوده می‌شود. در‌حالی‌ که پیش‌بینی می‌شود در بهترین حالت بتوانیم سالی ۷۰۰ هزار اشتغال جدید ایجاد کنیم. بنابراین اگر کار جدی‌ای نکنیم، به سرعت فقیر می‌شویم. ما چاره‌ای نداریم که برای توسعه آینده خودمان بر صنعت توریسم تکیه کنیم. ما جزء ده کشور اول در زمینه دارا بودن آثار باستانی و تاریخی و جاذبه‌های گردشگری هستیم. البته صنایع دانش‌محور نیز جزء لاینفک توسعه آینده خواهد بود، اما گردشگری، دست‌کم در کوتاه و میان مدت، می‌تواند سهم موثر‌تری داشته باشد. به گمان من نه تنها آینده جامعه ایران حتی آینده نظام سیاسی به توانایی ما برای گسترش صنعت توریسم گره می‌‌خورد. البته فرصت‌های دیگری نیز هست. مثلاً ما می‌توانیم یکی از مراکز عمده تولید انرژی خورشیدی در دنیا بشویم. اما هر کار دیگری برای جهش اقتصادی ما نیازمند چند دهه سرمایه‌گذاری‌های سنگین است، که فعلا دست‌کم تا بیست سال آینده برای ما مقدور نیست. بعد از آن نیز دیگر احتمالاً نفت ارزش اقتصادی زیادی نخواهد داشت.

 

بنابراین از این پس نباید اجازه دهیم که هیچ سرمایه نمادین بالقوه‌ای از دست ما برود. اگر در وسط شکارگاه خسرو در کرمانشاه حوزه علمیه ساخته‌ایم باید تخریب کنیم و شکارگاه را احیا کنیم. باید برای تبدیل تمام امام‌زاده‌های کشور به جاذبه‌های گردشگری فکر کنیم. باید مقبره‌ هارون‌الرشید در مشهد را احیا کنیم و آن را به جاذبه‌ای توریستی برای یک میلیارد مسلمان اهل سنت تبدیل کنیم. باید مقبره خواجه نظام‌الملک و ملک‌شاه سلجوقی را در اصفهان به سرمایه نمادین تبدیل کنیم. می‌توانیم امکان بازدید توریست‌های خارجی از حرم امام رضا(ع) و مقبره امام خمینی و سایر بقاع مذهبی را فراهم کنیم. باید در کویر‌هایمان کمپ‌های توریستی ایجاد کنیم و هزاران علاقه‌مند به شب‌های کویر را از دور دنیا جذب کنیم؛ باید سقاخانه‌های محلات را احیا کنیم؛ باید برج‌های کبوتری را به ‌عنوان یکی از منحصربه‌فرد‌ترین صنایع تاریخی ایران به شهرت جهانی برسانیم. باید لباس‌های محلی و مراسم سنتی فرهنگ‌های مختلف ایرانی به ‌ویژه موسیقی آنان را احیا کنیم و خیلی کارهای دیگر.

 

امارات متحده یکی از کشورهایی است که در تولید سرمایه نمادین بسیار موفق عمل کرده است. جزیره نخل یا برج‌‌العربیه دو سرمایه نمادین امارات هستند، که به شدت سرمایه‌های اقتصادی و انسانی را به سوی امارات جذب کرده‌اند. این کشور حتی بسیاری از نمادهایی که به سرمایه تبدیل کرده است را به نوعی کپی‌برداری یا اقتباس کرده است. مثلاً با ساختن منطقه‌ای با معماری بادگیر‌های یزد، و تبلیغ وسیع جهانی در مورد آن‌ها، نماد بادگیر‌ها را به عنوان نمادی بومی معرفی کرده است و اکنون در دور دنیا، هر کس که با معماری ایران آشنا نباشد، وقتی پوستر بادگیرهای یزد را می‌بیند می‌گوید اینجا دبی است.

 

 

ح) لزوم صیانت از سرمایه‌های نمادین

 

متاسفانه هم حکومت‌های ایران سرمایه‌های نمادین را تخریب می‌کرده‌اند و هم مردم ما بیش از آن‌که اهل ساخت باشند اهل تخریب این سرمایه‌ها بوده‌اند. مثلا بخش بزرگی از آثار معماری دوره صفوی به دستور حاکمان محلی قاجاران نابود شده است؛ یا اینکه مردم ما فقط بر روی آثار باستان یادگاری نمی‌نویسند بلکه با تولید جوک و شایعه بر علیه شخصیت‌هایی که می‌توانند سرمایه نمادین باشند، آن‌ها را نابود می‌کنند. ما در جامعه جهانی بلند نخواهیم شد مگر آنکه بتوانیم دست از تخریب سرمایه‌های نمادین خود برداریم. حتی افرادی که دوستشان نداریم ولی به طور بالقوه می‌توانند نقش نمادین بازی کنند را نباید تخریب کنیم. من به عنوان کسی که از‌‌ همان آغاز منتقد سیاست‌های آقای احمدی‌نژاد بوده‌ام و آن‌ها را برای آینده ایران خطرناک می‌دانسته‌ام، ‌همیشه مراقب بودم که ایشان را تخریب نکنم. چرا که سرمایه‌های نمادین از نظر ارزش‌های اخلاقی خنثی هستند یعنی خواه تالار بزم پادشاهان صفوی در کاخ چهلستون اصفهان باشد یا عبادتگاه شاه نعمت‌الله ولی در ماهان، یا زندان اسکندر در یزد، سرمایه نمادین هستند و باید حفاظت شوند.

 

از نگاه توسعه، نه خاتمی باید تخریب شود و نه احمدی‌نژاد، ‌چرا که هر کدام از این‌ها در لحظه‌ای از تاریخ ‌آینده ما می‌توانند نقش‌های مهمی بازی کنند. از حوادث دی‌ماه گذشته درس بگیریم و یادمان نرود که جامعهٔ فاقد سیاستمداران نمادین یا جامعه‌ای که شخصیت‌های نمادینش منفعل یا دست بسته باشند، جامعه‌‌ای ژله‌ای خواهد بود که در یک لحظه‌ تاریخی ممکن است یک دلقک بتواند از آن سوی آب‌ها آن را دستخوش بی‌ثباتی کند.

 

 

خ) کارکرد سرمایه‌های نمادین در بحران

 

شخصیت‌هایی که سرمایه‌های نمادین هستند در دوران ثبات، نه تنها موجب انباشت بقیه سرمایه‌ها می‌شوند، بلکه منشاء تحولات آرام و اصلاحگرانه نیز می‌باشند. اما نقش مهم این سرمایه‌ها در دوران بی‌ثباتی و تنش است که می‌توانند وسط بیایند و مانع گسیختگی اجتماعی و سیاسی شوند. به گمان من اگر سوریه فروریخت به علت ناتوانی جامعه سوریه در تولید سرمایه‌های نمادین ملی بوده است. اگر تعدادی چهره نمادین ملی در درون جامعه سوریه وجود داشت آن‌ها می‌توانستند به عنوان نماینده جامعه با حکومت مذاکره کنند و نگذارند سوریه وارد جنگی ویرانگر شود و وقتی هم وارد جنگ شد با مذاکره، مانع طولانی شدن آن شوند. اکنون اما بیش از هفت سال است که سوریه در آتش جنگ می‌سوزد و هنوز گروه‌های معارض دولت سوریه نتوانسته‌اند بر سر انتخاب یک رهبر به تفاهم برسند. یعنی بشار اسد به علت موقعیت سیاسی خود به ‌طور طبیعی در آن بخش از جامعه که طرفدار حکومت بود سرمایه نمادین محسوب می‌شد، اما متاسفانه در بخش دیگر جامعه که مخالف حکومت بود کسی نبود که در موقعیت سرمایه نمادین ملی، با حکومت مذاکره کند و برای توقف درگیری‌ها تفاهم کند و جامعه نیز به تفاهم آن‌ها احترام بگذارد.

 

 

د) جمع‌بندی

 

در واقع سرمایه‌های نمادین مانند عمود خیمه، بخش‌های مختلف جامعه را منسجم و عقلانی نگاه می‌دارند. بنابراین سرمایه‌های نمادین بالقوه و بالفعل را نباید تخریب کنیم، حتی اگر رقیب ما باشند، چون فرصت‌های زیست مسالمت‌آمیز جامعه را محدود می‌کنیم. پیامبر اکرم وقتی مکه را فتح کردند، نگذاشتند ابوسفیان به ‌عنوان سرمایه نمادین قریش تخریب شود و خانه او را محل امن قرار دادند که هر کس به آن‌جا برود در امان است. فدایش شوم که ضمن آنکه مهربان بود و خُلق عظیم داشت، بی‌آنکه مکتب دیده و خط نوشته باشد، به گونه‌ای رفتار می‌کرد که گویی خیلی از نظریه‌های علمی امروز سیاست و جامعه‌شناسی و روان‌شناسی اجتماعی را می‌دانست.

 

و البته همه این‌ها را گفتم که بگویم اکنون پیکر رضاشاه نه تنها بخشی از تاریخ ایران است، بلکه می‌تواند به‌عنوان یک سرمایه نمادین تاریخی، در آینده یک جاذبه جهانی توریستی برای ما ایجاد کند؛‌‌ همان کاری که مقبره استالین در روسیه می‌کند. امروز سربه‌نیست کردن پیکر رضا‌شاه هیچ تفاوتی با تخریب شبانه تخت جمشید ندارد و اگر چنین کنیم تاریخ درباره ما‌‌ همان قضاوتی را خواهد کرد که درباره ظل‌السلطان (پسر ناصرالدین شاه و حاکم اصفهان) کرد که از روی حقارت و کینه‌توزی دستور داد بسیاری از آثار معماری صفویه بویژه کاخ آیینه‌خانه، که به فرمان شاه عباس دوم بر ساحل زنده‌رود ساخته شده بود، تخریب شود.

۵ام اردیبهشت ۱۳۹۷ ماشین و خودرو

سخنرانی رئیس جمهور در افتتاحیه رسمی رویداد بین المللی تبریز ۲۰۱۸ یک “حاشیه خوش‌مزه” داشت، حاشیه‌ای که اگرچه فیلمش در شبکه های اجتماعی با کنایه‌ای طنازانه به ترامپ دست به دست می‌شد اما در دل خود واقعیتی شیرین را به همراه داشت.

به گزارش پروفسور استون به نقل از  عصرخبر، شوخی ظریف دکتر روحانی برای وابستگی ترامپ به ایران،
با نقل قولی از داماد او سر میز صبحانه: «پنیری که میخوری ایرانی است»
پیشنیه دقیق و معتبری دارد؛ چنانچه ایسنا در تاریخ ۹ اسفند ۹۵ در گزارشی از
صادرات پنیر کاله به امریکا خبر داد بود.

پشت پرده کنایه خوش‌مزه روحانی به ترامپ (عكس)

در آن خبر آمده بود که با مهر تایید سازمان های FDA، USDA و گمرک آمریکا
و همراهی های وزیر صنعت، معدن و تجارت و وزیر جهادکشاورزی، برای نخستین
بار در تاریخ صنایع غذایی؛ پنیر ایرانی رسما به آمریکا صادر شد.

این خبر به نقل از غلامعلی سلیمانی، رییس هیات مدیره گروه صنعتی
«سولیکو» در رسانه‌ها منتشر و در آن تصریح شد: نخستین محموله لبنیات ایرانی
شامل هشت نوع پنیر شرکت کاله به آمریکا صادر شده و علاوه و بر لس آنجلس در
فروشگاه های ایالت های واشنگتن، شیکاگو، نیویورک، بوستون و هیوستن با
استقبال آمریکایی ها مواجه شده است .

نکته جالب توجه درباره این صادرات منحصر به فرد، استقبال آمریکایی ها از
پنیر ایرانی بود به طوری که به فاصله کمی از ارسال اولین محموله، محموله
دوم صادراتی پنج برابر محموله اول راهی آمریکا شد؛ کشوری که بزرگ ترین
تولیدکننده لبنیات دنیا به شمار می رود. به اعتقاد کارشناسان، مهر تایید
سازمان های FDA ، USDA و گمرک آمریکا بر پنیرهای صادراتی کاله نشانه
تکنولوژی تولید مناسب و کیفیت بالای این محصولات است.

صادرات پنیر به امریکا در حالی رخ می دهد که ایران روزگاری وارد کننده
بزرگ پنیر بود و با این موفقیت می توان گفت با تولید محصول کیفی و همچنین
رفع موانع دست و پاگیر اداری و تجاری می توان ایران را به صادر کننده
فرآورده های لبنی مانند پنیر که مصرف سرانه بالایی در کشورهای غربی دارد،
تبدیل کرد.