ADS
آخرین مطالب ارسالی
Last Posts
برترين مطالب
Best Posts
تبلیغات شما
تبلیغات شما در این مکان, ماهانه 5.000 تومان
YourSite.Com
تبلیغات شما
تبلیغات شما در این مکان, ماهانه 5.000 تومان
YourSite.Com
تبلیغات شما
تبلیغات شما در این مکان, ماهانه 5.000 تومان
YourSite.Com
تبلیغات شما
تبلیغات شما در این مکان, ماهانه 5.000 تومان
YourSite.Com
de5ign
محصول ویژه
de5ign
de5ign
فواید و عوارض مصرف ریشه سنبل الطیب -  شنبه ,۱۱ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

فواید و عوارض مصرف ریشه سنبل الطیب

فواید ریشه سنبل الطیب چیست؟ در مورد کاربرد این گیاه دارویی چقدر می دانید؟ سنبل الطیب که از گیاهان بومی اروپاست، به صورت وحشی در مراتع رشد کرده و برای تزیین باغچه مورد استفاده قرار می گیرد. از نظر ارتفاع، تا حدود دو فوت هم می رسد و ساقه های آن دارای برگ های تیره و چتری شکل است. در این مقاله از بخش گیاهان دارویی دکتر سلام به بررسی خواص و مزایای سنبل الطیب می پردازیم.

ریشه سنبل الطیب چیست؟

ریشه گیاه سنبل الطیب به شکل عصاره خارج شده و به یک پودر خوب تبدیل می شود که برای مقاصد درمانی مورد استفاده قرار می گیرد. این عصاره به آسانی در شکل هایی مانند قرص، چای و کپسول یافت می شود. دارای فواید بهداشتی زیادی همچون بهبود خواب و آرامش بخش است.

ریشه سنبل الطیب

این گیاه از نظر استفاده دارویی تاریخچه طولانی دارد و برای درمان وضعیت بی خوابی و عصبی مانند اضطراب و بی حوصلگی مورد استفاده قرار می گیرند. اگر چه تمام داروهای گیاهی باید با احتیاط مصرف شوند، اما این گیاه به عنوان آرام بخش استفاده گسترده ای در آلمان دارد و توسط وزارت غذا و دارو در ایالات متحده آمریکا تایید شده است.

فواید و استفاده های درمانی ریشه سنبل الطیب چیست؟

سنبل الطیب به ضد اضطراب، آرام بخش، ضد تشنج، ضد باکتری، مقابله با ادرار بیش از حد، ضدعفونی کنندگی، ضد اسپاستیکی و خواص ضد التهابی خود معروف است. این گیاه به صورت طبیعی در درمان اضطراب، اختلالات خواب، فشار خون، علائم یائسگی، قائدگی، سردرد و درد مفاصل مورد استفاده قرار می گیرد. این گیاه برای سندرم خستگی مزمن، بیماری صرع، اختلال کم توجهی (بیش فعالی)، ناراحتی معده و دیگر شرایط استفاده می شود. با این حال، شواهد بیشتری برای ارزیابی اثربخشی در هنگام استفاده آن مورد نیاز است.

فواید و استفاده های درمانی آن به شرح زیر است:

  • درمان سیاتیک
  • درمان اختلال کم توجهی (بیش فعالی)
  • کاهش بیماری صرع
  • درمان بیماری پرکاری تیروئید
  • تقویت حافظه
  • ایجاد علائم یائسگی
  • درمان اختلالات خواب
  • متوقف شدن لرزش دست

۱٫ فواید ریشه سنبل الطیب – درمان سیاتیک

ریشه سنبل الطیب به شما کمک می کند تا درد را کاهش دهید و ماهیچه های خود را آرام نگه دارید. همچنین، سنبل الطیب نیز در درمان درد سیاتیک ناشی از انقباض ماهیچه موثر است. به این دلیل که ریشه سنبل الطیب حاوی اسانسی است که به آرام شدن ماهیچه ها و کاهش تنش کمک می کند. علاوه بر این، این گیاه یک داروی عالی برای بیماران محروم از خواب است.

شما می توانید برای مقابله با این بیماری از چای سنبل الطیب استفاده کنید. برای تهیه این چای، ۱ قاشق چای خوری از ریشه سنبل الطیب را در ۱ فنجان آب جوش بریزید. سپس روی آن را پوشانده و آن را رها کنید. چند فنجان از این چای را برای هر هفته مصرف کنید. یا پس از مشورت با مشاور از مکمل آن استفاده کنید.

۲٫ درمان اختلال کم توجهی (بیش فعالی)

سنبل الطیب با همکاری مغز شما، برخی از عواملی که باعث بیش فعالی شده را کند تر می کند و تمرکز را بالا می برد. بزرگسالان می توانند حدود ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی گرم از این گیاه را مصرف کنند. به یاد داشته باشید که قبل از دادن این گیاه به کودکان، با پزشک مشورت کنید.

ریشه سنبل الطیب

۳٫ کاهش بیماری صرع

ریشه سنبل الطیب به کاهش تشنج های بیماران مبتلا به صرع کمک می کند، زیرا باعث ایجاد اثرات آرامبخش بر سیستم عصبی می شود. استفاده از این گیاه در برخی از مطالعات مربوط به حیوانات، به عنوان داروی ضد صرع یاد شده است.

۴٫ فواید ریشه سنبل الطیب – درمان بیماری پرکاری تیروئید

این گیاه برای آرام کردن ماهیچه ها و کمک به سیستم خواب معروف است. همان طور که می دانید، بی خوابی برای بیمارانی با پرکاری تیروئید رایج است. وقتی غده تیروئید بیش از حد فعال باشد، عجیب نیست که به عنوان یک نتیجه عادی از بی خوابی رنج ببرید. این بیماری نه تنها موجب ضعف سلامت شما، بلکه باعث کاهش قدرت در فعالیت های روزمره نیز می شود. ریشه سنبل الطیب باعث افزایش میزان گاما آمینوبوتیریک اسید در بدن می شود که یک انتقال دهنده عصبی یا یک ماده شیمیایی سالم است که سیستم عصبی از آن برای انتقال مستقیم پیام ها به مغز استفاده می کند و در نتیجه باعث آرام شدن اعصاب می شود.

۵٫ تقویت حافظه

ریشه خشک شده سنبل الطیب می تواند عملکرد حافظه و برخی مهارت های حل مسئله در کودکان و بزرگسالان را تقویت کند. با توجه به تحقیقات انجام شده بر روی موش، والرنیک اسید موجود در این گیاه تاثیرات مهمی در عملکرد حافظه دارد.

۶٫ فواید ریشه سنبل الطیب – ایجاد علائم یائسگی

این گیاه بر اساس مطالعات انجام شده در دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، می تواند در درمان یائسگی شدید موثر باشد. در این مطالعه، ۶۸ خانم مبتلا به یائسگی در طی ۸ هفته و روزی ۳ بار از قرص هایی حاوی ۲۵۵ گرم از این ریشه مصرف کردند. پس از ۸ هفته، نتایج کاهش شدت این وضعیت را نشان داد. با توجه به این اتفاق، برای کاهش تعداد دفعات و شدت یائسگی، می توانید روزانه ۳ قرص حاوی ۲۲۵ گرم از ریشه این گیاه را مصرف کنید.

۷٫ درمان اختلالات خواب

ریشه سنبل الطیب به عنوان آرامبخش و کمک کننده خواب به روش های مختلفی مورد استفاده قرار می گیرند. سنبل الطیب با افزایش میزان گاما آمینوبوتیریک اسید که به شما در تنظیم سلول های عصبی کمک می کند و دارای اثر آرامبخش است، عمل می کند. با توجه به اثر آرامبخشی آن، می توان از آن به عنوان یکی از راه حل های اضطراب استفاده کرد. بنابراین، ریشه سنبل الطیب یکی از دارو های طبیعی برای اختلالات موجود در خواب است. شما می توانید یک فنجان از این چای را با عسل خام بخورید و یا از قرص های آن استفاده کنید.

۸٫ متوقف شدن لرزش دست

سنبل الطیب می تواند باعث ساکن شدن و آرامش اعصاب شما شود. برای این کار، ریشه سنبل الطیب را کاملا خرد کنید و سپس آن را در آب مخلوط کنید. ۵ دقیقه صبر کنید و سپس آن را مصرف کنید. همچنین، این گیاه در مدیریت لرزش دست موثر است. به علاوه، چای اسطوخودوس یا بابونه نیز برای لرزش دست مناسب است.

۹٫ درمانی خانگی سرگیجه

ریشه سنبل الطیب با کنترل اضطراب و بی خوابی به درمان سرگیجه کمک می کند.

ریشه سنبل الطیب

۱۰٫ درمان درد ساق پا

استفاده از این ریشه کمک می کند تا عضلات شما آرام تر شوند. از این رو، درد کمتری را در ساق پایتان احساس خواهید کرد. علاوه بر این، ریشه سنبل الطیب آرام بخش است. این گیاه باعث می شود تا احساس درد کمتری کنید و آرام تر باشید. برای نتایج بهتر، باید به طور منظم از چای ریشه سنبل الطیب استفاده کنید.

۱۱٫ فواید درمانی ریشه سنبل الطیب – بی خوابی را از بین ببرید

ریشه سنبل الطیب به لطف خواص آرامبخشی، در درمان بی خوابی به ما کمک می کند. این گیاه به افزایش میزان گاما آمینوبوتیریک اسید، ارائه یک اثر آرامش بخش و تنظیم عملکرد سلول های عصبی کمک می کند. برای درمان این مشکل، چای سنبل الطیب بنوشید.

۱۲٫ درمان خانگی تپش شدید قلب

هنگامی که مضطرب هستید و احساس تپش شدید قلب را دارید، سنبل الطیب را امتحان کنید زیرا ممکن است باعث آرامش و معمولی شدن ضربان قلب شود. علاوه بر این، می تواند باعث افزایش خواب شما شود. شما می توانید چای سنبل الطیب را مصرف کنید و یا با مشاوره پزشک از مکمل آن استفاده کنید. با این حال، زنان باردار باید از این روش اجتناب کنند.

۱۳٫ فواید ریشه سنبل الطیب – سلامت قلب

سنبل الطیب به حفظ سلامت قلب شما کمک می کند. این گیاه می تواند قدرت رگ های خونی و انعطاف پذیری آن را تقویت کند. همچنین، سنبل الطیب می تواند به طبیعی شدن فشار خون کمک می کند. با توجه به اینکه یکی از بزرگترین علل مرگ در انگلستان بیماری های قلبی-عروقی است، این گیاه می تواند انتخاب بسیاری از مردم باشد.

۱۴٫ درمان خانگی اضطراب

این گیاه دارای اثرات آرام بخش است، بنابراین از آن به عنوان کمکی در درمان بی خوابی نام برده اند. با این حال، عملکرد آن کمی با دیگر گیاهان فرق می کند. در این روش، ریشه سنبل الطیب به عنوان آرامبخش استفاده می شود نه به عنوان چای. بنابراین، برای دریافت بیشترین تاثیر طبیعی آن، باید آن را قبل از خواب استفاده کنید تا به جای بیرون رفتن بعد از مصرف این گیاه، احساس خواب آلودگی داشته باشید.

ریشه سنبل الطیب

۱۵٫ درمان فیبرومیالژیا

ریشه سنبل الطیب اثرات زیادی بر درمان اختلالات خواب و تنش های میالژیا و عضلانی دارد. اساسا، ریشه سنبل الطیب یک گیاه آرامبخش است که کیفیت خواب افرادی را که از فیبرومیالژیا رنج می برند، افزایش می دهد. به علاوه، این گیاه دارای توانایی افزایش تمرکز و توجه است. بنابراین، به شما کمک می کند تا زمانی که مبتلا به بیماری فیبرومیالژیا هستید، از گمراهی رهایی پیدا کنید.

۱۶٫ فواید ریشه سنبل الطیب – درمان سندر پای بی قرار

افراد مبتلا به سندرم پای بی قرار اغلب با داشتن خوابی راحت مشکل دارند و روز را با خستگی تجربه می کنند. ریشه سنبل الطیب به آرام شدن ماهیچه ها و زودتر خوابیدن شما کمک می کند. آرامش در سندرم پای بی قرار بسیار مهم است و ریشه سنبل الطیب برای همچین وضعیتی بسیار معروف است. حدود ۲۵۰ تا ۹۰۰ میلی گرم از ریشه سنبل الطیب مصرف کنید. به یاد داشته باشید که قبل از مصرف سنبل الطیب با پزشک مشورت کنید.

۱۷٫ تسکین میگرن و سردرد

اثرات تسکین دهنده و آرام بخش ریشه سنبل الطیب به کاهش میگرن و سردرد مربوط به اضطراب و استرس کمک می کند. ۱ فنجان از این چای را بنوشید. برای تهیه این چای، ۱ عدد چای کیسه ای سنبل الطیب را درون آب جوش بیندازید و به برای ۷ دقیقه آن را درون آن رها کنید.

۱۸٫ فواید ریشه سنبل الطیب – تنظیم فشار خون

ریشه سنبل الطیب مقابل با ادرار بیش از حد و دارای خواص کاهندگی فشار خون است که می تواند به طور موثر در تنظیم فشار خون به شما کمک کند. برای مدیریت فشار خون، هر روز ۱ قرص (۴۰۰ تا ۶۰۰ میلی گرم) سنبل الطیب مصرف کنید.

۱۹٫ تسکین درد زانو

برای تسکین درد، از ریشه سنبل الطیب استفاده کنید. این گیاه قرن ها مورد استفاده قرار می گرفته و به انسان برای کاهش اضطراب، استرس، تنش، زودرنجی و بی خوابی کمک می کند. شما می توانید برای تسکین درد زانو روزانه از چای سنبل الطیب استفاده کنید.

۲۰٫ فواید ریشه سنبل الطیب – درمان کمردرد

یکی دیگر از فواید ریشه سنبل الطیب که باید بدانید، درمان کمردرد است. برای تسکین کمردرد، هر روز یه فنجان از چای سنبل الطیب بنوشید.

۲۱٫ درمان قائدگی دردناک و سندرم پیش قائدگی

اثرات ضد تشنج، تسکین دهنگی، آرامبخشی و ضد التهاب بودن ریشه سنبل الطیب به تسکین درد و ناراحتی ناشی از قاعدگی دردناک و پیش قائدگی کمک می کند. قبل از دوره مبتلا شدن بسته به سطح درد، روزانه یک یا دو بار چای سنبل الطیب را مصرف کنید.

۲۲٫ دوایی عالی برای مشکلات گوارشی

اگر چه تحقیقات بسیار کمی در مورد استفاده از ریشه سنبل الطیب برای مشکلات گوارشی انجام شده است، اما از این گیاه به طور سنتی در درمان بسیاری از اختلالات معده استفاده می شود. این گیاه به عنوان ضدانقباض کننده توسط افراد مبتلا به قائدگی دردناک و مشکلات عصبی مورد استفاده قرار می گیرد.

علاوه بر این، این گیاه به درمان گرفتگی روده، نفخ، اسهال و قولنج کمک می کند. همچنین می توان از آن در تشکین درد رماتیسم استفاده کرد اما در حال حاضر بجز چند داستان فردی هیچ شاهدی برای این موضوع وجود ندارد.

ریشه سنبل الطیب

عوارض جانبی ریشه سنبل الطیب چیست؟

ریشه سنبل الطیب برای بسیاری از افرادی که از آن به عنوان مقادیر دارویی برای مدت زمان کوتاه استفاده می کنند، بی خطر است. مطالعات بالینی استفاده بی خطر از این گیاه در مقاصد درمانی را در بیش از ۱۲۰۰۰ نفر در طول ۲۸ روز نشان می دهد. با این حال، بی خطر بودن آن برای استفاده طولانی مدت نامشخص است. برخی از اطلاعات نیز نشان می دهد که ریشه سنبل الطیب برای مصرف کودکان در ۴ الی ۸ هفته بی خطر است.

ریشه سنبل الطیب می تواند باعث ایجاد عوارض جانبی در زودرنجی، نا آرامی، سردرد و بی خوابی شود. افرادی که از این گیاه به خصوص به مقدار زیاد استفاده می کنند، صبح احساس تنبلی می کنند. بهتر است هنگام رانندگی و استفاده از ماشین آلات خطرناک این گیاه را مصرف نکنید. برای جلوگیری از این عوارض جانبی، پس از مصرف طولانی مدت از آن، قبل از متوقف کردن مصرف مقدار آن را هر یک یا دو هفته کاهش دهید.

هشدار های ویژه:

جراحی: ریشه سنبل الطیب سرعت سیستم عصبی شما را کاهش می دهد. به علاوه، بی هوشی و سایر دارو های استفاده شده در جراحی بر سیستم عصبی مرکزی شما تاثیر می گذارد. این اثرات ممکن است مضر به نظر برسند. حداقل ۲ هفته قبل از عمل جراحی از مصرف سنبل الطیب خودداری کنید.

دوران بارداری یا شیردادن به بچه: به دلیل اینکه شواهد کافی در مورد بی خطر بودن سنبل الطیب در دوران بارداری یا شیردادن به بچه وجود ندارد، بهتر است از مصرف آن خودداری کنید.

ریشه سنبل الطیب را از کجا و چگونه خریداری کنید؟

شما می توانید ریشه سنبل الطیب را در بسیاری از فروشگاه های مواد غذایی یا به صورت آنلاین تهیه کنید. این گیاه به شکل چای، پودر، روغن، کپسول، نوشیدنی و قرص یافت می شود. این ریشه به شکل تازه یا خشک نیز موجود است، در حالی که نوشیدنی آن نیز در برخی از فروشگاه های موادغذایی یافت می شود. هنگام خرید کپسول آن، کپسولی حاوی ۴۰۰ الی ۶۰۰ میلی گرم از عصاره ریشه سنبل الطیب و اسید والرنیک تهیه کنید. محصولات حاوی سنبل الطیب را در جای تاریک نگهداری کنید زیرا این گیاه در صورتی که برای مدت زمان طولانی در معرض نور قرار بگیرد، اثر خود را از دست می دهد.

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
علت دندان داشتن نوزاد هنگام تولد + راهنمایی کامل -  شنبه ,۱۱ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

علت دندان داشتن نوزاد هنگام تولد + راهنمایی کامل

علت دندان داشتن نوزاد هنگام تولد چیست؟ دندان درآوردن معمولا در اولین سال تولد نوزاد اتفاق می افتد. عمدتا، هنگامی که نوزادان در ۶ تا ۸ ماهگی خود هستند، دندان های اولیه آنها رشد می کند. اما گاهی اوقات ممکن است نوزادی با یک یا دو دندان به دنیا بیاید. اگر چه چنین رویدادی غیرعادی است، اما نادر است. در این مقاله از بخش دندانپزشکی دکتر سلام، به بررسی این موضوع می پردازیم که علت دندان داشتن نوزاد هنگام تولد چیست و چه عوارضی را در پی خواهد داشت. در این مواقع چه باید کرد؟

در این مقاله می خوانید:

  • دندان داشتن نوزاد هنگام تولد چیست؟
  • آیا داشتن دندان در نوزادان تازه به دنیا آمده عادی است؟
  • انواع دندان نوزاد هنگام تولد
  • علل دندان داشتن نوزاد هنگام تولد چیست؟
  • رشد دندان مادرزادی
  • عوارض جانبی مرتبط با دندان داشتن نوزاد هنگام تولد
  • زود دندان در آوردن: یعنی چه؟
  • مراقبت های خانگی برای دندان داشتن نوزاد هنگام تولد
  • چه زمانی باید برای درمان از مشورت پزشک کمک بگیرید؟

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

این نوزادان همان هایی هستند که قبل از رسیدن به بلوغ جوش می زنند. دندان داشتن نوزاد هنگام تولد به اسم دندان های مادرزادی، جنینی یا ناهنگام نیز شناخته می شوند. معمولا این دندان ها به خوبی شکل نمی گیرند و حتی می توانند کوچک، مخروطی یا عادی شوند. این نوع دندان ها می توانند سفید یا به رنگ زرد متمایل به قهوه ای باشد.

آیا دندان داشتن نوزاد هنگام تولد عادی است؟

به دنیا آمدن نوزاد با دندان، امری نادر است. این اتفاق تقریبا از بین ۲۰۰۰-۳۰۰۰ نوزاد در یک نوزاد رخ می دهد. در حقیقت، احتمال متولد شدن نوزادانی با دندان مادرزادی، هنگام تولد کمتر از نوزادانی با دندان هایی است که یک ماه پس از تولد ظاهر می شود و نسبت آن ۳ به ۱ است.

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

انواع دندان های مادرزادی

چهار نوع دندان مادرزادی وجود دارد که در زیر به آنها اشاره شده است:

  • دندان های کوچکی که از لثه شروع به رشد می کنند.
  • دندان های شلی که به خوبی تشکیل نشده است و به سختی می توان ساختار ریشه ای در آن پیدا کرد
  • دندان های کامل با تاج های متصل شده به ساختار ریشه ای که البته شل هستند. این نوع دندان ها به دندان های بالغ معروف است.
  • بخش کوچکی از دندان که در لثه ها آشکار می شود

ممکن است بعضی نوزادان با یک دندان در لثه پایینشان متولد شوند. با این حال، نوزادانی هستند که با یک یا دو دندان در لثه بالایی یا پایینی متولد می شوند، که البته این امر بسیار کمیاب است. احتمال متولد شدن نوزادان با دندان آسیاب مادرزادی، کمتر از ۱ درصد است.

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

علل دندان داشتن نوزاد هنگام تولد چیست؟

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد به هیچ یک از اختلالات پزشکی مرتبط نیست، اگر چه علت آن نیز هنوز مشخص نیست. با این وجود، در برخی موارد داشتن دندان هنگام تولد به برخی از شرایط خاص پزشکی مانند سندرم هالرمن-استریف، ایلیس-وان کریویلد، سوتو و پیر روبین مربوط است.

گاهی اوقات ممکن است، متولد شدن نوزادانی با نارسایی هایی مانند شکاف لب یا دنتین (بخش مینای دندان) احتمال دندان داشتن نوزاد هنگام تولد را افزایش دهد. عوامل دیگری مانند سو تغذیه در دوران بارداری، تروما، قرار گرفتن مادر در معرض سموم در دوران بارداری و عفونت ممکن است دلایلی برای رشد دندان جنینی باشد. احتمال رشد دندان مادرزادی، در نوزادانی که والدین یا برادر و خواهرانشان هم مبتلا به این عارضه بودند، بیشتر است.

رشد دندان مادرزادی هنگام تولد چقدر پیش می اید و معمولا کجا به چشم می خورد؟

مطالعات نشان می دهد که دندان داشتن نوزاد هنگام تولد شایع نیست. برخی از آمارها نشان می دهد که از هر ۶۰۰۰ نوزاد، ۱ نوزاد دچار آن می شود. در حالی که اطلاعات دیگر احتمال آن را ۱ بین ۲۷۰۰ نوزاد تخمین زده است. تعداد واقعی در محدوده همچین ارقامی است. گرچه نقش جنسیت در این موضوع بسیار بحث برانگیز است، به نظر می رسد که دندان داشتن نوزاد هنگام تولد در دختران نسبت به پسران شایع تر است. دندان داشتن نوزاد هنگام تولد به این شکل برای نوزادان رخ می دهد:

  • دندان های پیشین پایینی
  • دندان های پیشین بالایی
  • دندان های آسیاب و نیش پایینی
  • دندان های آسیاب و نیش بالایی

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

عوارض جانبی مرتبط با دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

اکثر پزشکان ممکن است پس از متولد شدن چنین نوزادانی، دندان نوزاد را در بیاورند زیرا عوارض ناشی از دندان داشتن نوزاد هنگام تولد به شرح زیر است:

۱٫ مشکلات تغذیه با شیر مادر

نوزادانی با دندان مادرزادی ممکن است در هنگام شیردهی مشکلاتی را ایجاد کنند. ممکن است مادر شیردادن به این کودک را دردناک بداند زیرا احتمال دارد نوزاد گاز بگیرد. اگر چه کودکان می توانند آموزش هایی ببینند که دیگر گاز نگیرند، البته این کار کمی وقت می گیرد. در صورت وقوع چنین اتفاقی، مادر ممکن است با شیشه به نوزاد شیر دهد یا پستان او کمی احساس درد را تحمل کند. همچنین ممکن است ادامه شیردهی، باعث پیشرفت زخم سینه آنان شود زیرا سایش دائمی بین پوست نازک پستان مادر و بخش تیز دندان نوزاد وجود دارد.

۲٫ دندان داشتن نوزاد هنگام تولد می توانند باعث زخم شدن زبان شوند

همچنین ممکن است در اثر دندان مادرزادی، زخم هایی زیر زبان نوزاد یا در قسمت درونی لب او ایجاد شود و به طور پیوسته در حال ساییدن بافت نازک باشد. چنین شرایطی سندرم ریگافید نامیده می شود. درمان آن ممکن است شامل برداشتن لبه های دندان نوزادی یا ایجاد پوشش محافظتی برای دندان باشد.

۳٫ دندان داشتن نوزاد هنگام تولد ممکن است باعث خفگی شود

اگر دندان این نوزادان بیفتد، ممکن است خطر خفگی را برای او افزایش دهد زیرا این دندان ها معمولا بدون ساختار ریشه است و کاملا سست است.

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

زود دندان در آوردن: یعنی چه؟

اکثر نوزادان در ۶ تا ۸ ماهگی دندان در می آورند. دندان هایی که در اولین ماه تولد نوزادان در می آید، دندان های neonatal نامیده می شوند. گاهی اوقات ممکن است نشانه های دندان درآوردن زود در آنها نمایان شود. زود دندان درآوردن ممکن است از ۲ یا ۳ ماهگی آغاز شود. البته دندان های واقعی نوزاد تا چند مدت بعد رشد نخواهد کرد.

مراقبت های خانگی برای نوزادانی که حین تولد دندان دارند

مهم است که بهداشت دندان داشتن نوزاد هنگام تولد را حفظ کنید. شما می توانید با استفاده از پارچه مرطوب آن ها را پاک کنید. همچنین به طور منظم برای هر گونه نشانه زخم یا آسیب، زبان کودک و لثه اش را بررسی کنید.

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد

چه زمانی باید برای درمان از مشورت پزشک کمک بگیرید؟

پزشک با بررسی دندان مادرزادی، اگر شل باشد یا در سطحی باشد که باعث ایجاد آسیب به نوزاد یا به مادر در هنگام شیردهی شود، کشیدن آن را توصیه می کند. اگر کودک دچار زخمی در دهانش شد، به درمان های پزشکی روی بیاورید.

اگر نوزادتان با دندان به دنیا آمد، نگران نباشید. با توجه به نگرانی های شما و راهنمایی ها، بهتر است از مشورت پزشک کمک بگیرید.

عکس دندان مادرزادی یا جنینی

دندان داشتن نوزاد هنگام تولد دندان داشتن نوزاد هنگام تولد
دندان داشتن نوزاد هنگام تولد دندان داشتن نوزاد هنگام تولد
 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
آیا مسواک برقی دندان ها را سفید می کند؟ -  جمعه ,۱۰ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

آیا مسواک برقی دندان ها را سفید می کند؟

این سوالی است که اغلب از ما پرسیده می شود. جواب خیر است. اما استفاده از مسواک برقی می تواند با از بین بردن لکه ها، دندان هایتان را سفیدتر نشان بدهد. به طور کلی استفاده از مسواک برقی نمی تواند به اندازه شستشو با مواد شیمیایی روی سفید شدن دندان هایتان تاثیر بگذارد. در این مقاله از بخش دندانپزشکی دکتر سلام به بررسی مزیت مسواک برقی می پردازیم. مساله به این سادگی نیست که از مسواک برقی استفاده کنید و دندان هایتان فورا سفیدتر شوند، بلکه به میزان لکه ها و زرد بودن دندان هایتان بستگی دارد. رسانه ها، فروشگاه ها و سو تفاهم هاي معمول می تواند منجر به انتظارات غیر واقع بینانه شود.

مسواک برقی

خلاصه ای از نکات کلیدی در مورد مسواک برقی

قبل از اینکه وارد جزییات شویم، اینجا خلاصه ای از نکات کلیدی وجود دارد:

▪ اگر از مسواک برقی به درستی استفاده شود می تواند لکه ها را از بین ببرد.

▪ نتیجه به اندازه سفید کردن حرفه ای نخواهد بود.

▪ استفاده از خمیردندان سفید کننده هم می تواند به از بین بردن لکه ها کمک کند.

▪ اگر دندان هایتان به طور طبیعی زرد هستند، ممکن است مسواک در سفید کردن آنها تاثیری نداشته باشد.

▪ جرمگیری و سوهان کردن نزد یک دندان پزشک نیز به از بین بردن لکه ها کمک می کند.

▪ کیت ها و نوارهای سفید کننده در از بین بردن لکه ها از خمیردندان بهتر نیستند.

رنگ طبیعی دندان و تاثیر مسواک برقی بر آن

هیچ مسواکی نمی توانید بخرید که رنگ دندان هایتان را سفیدتر از رنگ طبیعی آنها بکند. تنها محصولاتی که می توانند دندان هایتان را سفید تر از رنگ طبیعی آنها بکنند، محصولات شیمیایی ( مواد سفید کننده/ پروکسایدها) هستند که رنگ طبیعی دندان هایتان را بهبود می بخشند.

برخلاف چیزی که رسانه ها می گویند، دندان های سفید و درخشانی که سلبریتی ها و افراد مشهور دارند به ندرت طبیعی هستند و بسیاری از آنها درمان های حرفه ای انجام داده اند تا لبخند سفیدشان را به دست بیاورند.

هرچند اکثر دندان ها نمایی سفید دارند، دندان های سفید خالص بسیار نادر هستند و در واقع بسیاری از مردم به طور طبیعی دندان های زرد دارند.

رنگ طبیعی دندان هایتان با دوستتان یا حتی اعضای خانواده تان کاملا متفاوت است. زمانی که جوان هستید، دندان هایتان در سفیدترین حالتشان هستند. نوزادان و کودکان کوچک اغلب دندان های بسیار سفیدی دارند.

همگام با فرایند طبیعی پیری، رنگ طبیعی دندان هایتان نیز به مرور زمان تغییر خواهد کرد. رنگ دندان ها معمولا کدر تر می شوند. دندان های بزرگسالان به طور طبیعی زرد تر از دندان های نوزادان (دندان های شیری) هستند. رژیم غذایی، سبک زندگی و داروها تنها تعدادی از عواملی هستند که در طول زندگی بر ظاهر دندان هایتان تاثیر می گذارند.

مسواک برقی

لکه دار شدن دندان ها

دندان هایمان در مقابل لکه دار شدن بسیار آسیب پذیر هستند. یعنی رنگ دندان ها تغییر می کند، مثل تیشرت سفیدی که سس گوجه فرنگی روی آن بریزید. لکه های روی دندان معمولا رنگ دندان ها را تیره تر از رنگ اول آن می کنند.

بعضی از مردم ممکن است بگویند که دندان هایشان تغییر رنگ داده اند. این تغییر رنگ روش دیگری برای توصیف لکه دار شدن دندان ها است. عوامل بسیاری می توانند منجر به لکه دار شدن شوند، اما مهمترین عامل سبک زندگی ما است، چیزهایی که می خوریم و می نوشیم.

عمده ترین دلیل لکه دار شدن دندان ها سیگار کشیدن و جویدن تنباکو است. چای، قهوه و ادویه کاری هم از دیگر عوامل هستند. لکه دار شدن بر اثر رژیم و سبک زندگی بسیار آهسته و تدریجی است. خوردن یک وعده غذایی و یک فنجان قهوه منجر به تغییر رنگ واضح دندان هایتان نخواهد شد.

برای اکثر افراد، لکه دار و تیره شدن دندان ها در طی زمانی طولانی ایجاد می شود. بیماری و دارو ها نیز دو دلیل عمده در لکه دار شدن دندان ها هستند. در این شرایط، دندان سریع تر لکه دار می شود.

لکه های درونی و بیرونی

متخصصان دندان، لکه دار شدن را به دو دسته تقسیم کرده اند:

  • لکه های درونی
  • لکه های بیرونی

لکه های درونی (ذاتی)

این نوع از تغییر رنگ درون دندان ها اتفاق می افتد، نه روی مینا ظاهری آن. لکه ها زمانی ظاهر می شوند که عوامل ایجاد کننده آن روی پوشش دندان ها کار می کنند و به سمت مینا دندان گسترش پیدا می کنند. بیماری، دارو ها و حوادث از علل رایج لکه دار شدن درونی هستند.

لکه های بیرونی (خارجی)

رایج ترین شکل لکه دار شدن دندان ها، لکه های بیرونی هستند. این نوع تغییر رنگ یا لکه دار شدن از سطح خارجی دندان، مینا، شروع می شود. غذا و نوشیدنی هایی که می خوریم علت لکه های بیرونی هستند. چای و قهوه به علت رنگدانه هایی که دارند، علل عمده این لکه ها هستند.

سیگار کشیدن نیز علت دیگری برای لکه های بیرونی است. وقتی از این محصولات استفاده می کنید، اجزایشان به دندان ها می چسبند و بر خلاف چیزی که فکر می شود، سطح دندان میلیون ها گودال میکروسکوپی دارد. سطح دندان ها یک دست نیست.

در طول زمان، این رنگدانه ها و گودال ها گسترش می یابند و تبدیل به لکه هایی روی دندان می شوند. بسیاری از ما ممکن است حتی از این لکه ها آگاه نباشیم، آنها مثل خال روی دندان واضح نیستند. از آنجایی که در طول زمان گسترش می یابند، بسیاری از ما ممکن است متوجه نشویم.

در طول سال ها دندان هایتان رنگ طبیعی خود را از دست داده و به رنگ امروزی در آمده اند. کسانی که لکه های بسیار سنگینی روی دندان هایشان دارند، کسانی هستند که مقدار زیادی غذا و نوشیدنی حاوی تانین استفاده می کنند و برنامه سلامت دهانی ضعیفی دارند. هرچه دندان هایتان زردتر باشد، سطح لکه دار شدن هم بیشتر بوده است.

مسواک برقی یا دستی، فقط لکه های بیرونی را از بین می برند

مسواک، دستی یا برقی، تنها می تواند به از بین بردن لکه های بیرونی کمک کند. مسواک ها نمی توانند عمیق تر از سطح دندان نفوذ کنند. لکه های درونی نیازمند محصولات زیبایی توصیه شده از سوی دندان پزشک هستند.

مسواک برقی

از بین بردن لکه ها با مسواک

برای بساری از مردم، ساده ترین، سریع ترین و ارزان ترین روش برای سفیدتر کردن دندان ها استفاده از مسواک است. با استفاده از مسواک، دستی یا برقی، می توان اکثر لکه های بیرونی که به دندان گسترش یافته اند را از بین برد.

از بین بردن لکه ها از روی دندان باعث می شود که رنگ طبیعی دندان ها ظاهر شوند. از آنجایی که رنگ طبیعی اغلب سفید تر و براق تر است، با از بین بردن لکه ها دندان ها سفید تر دیده خواهند شد. از لحاظ فنی کاری که مسواک ها انجام می دهند، پاک کردن ذرات کوچک روی دندان و تمیز تر کردن آنها است، نه سفیدتر کردن آنها.

این معادل تمیز کردن گل و لای از روی یک ماشین سفید است. ماشین به این علت سفید تر دیده می شود که گل و لایی که رنگ سفید زیرین آن را تیره کرده بود، از بین رفته است. با این حال، اگر دندان هایتان به طور طبیعی زرد هستند، پاک کردن لکه ها از روی آن خیلی کم تاثیر می گذارد یا اصلا تاثیر نمی گذارد- رنگ لکه ها ممکن است مشابه رنگ طبیعی و زرد دندان ها باشد.

در این حالت، مسواک تاثیر بسیار کمی در سفیدتر کردن دندان ها خواهد داشت- باید از سفید کننده های حرفه ای استفاده کنید. قابل توجه است که این گفته در مورد محصولات بدون نسخه ای مثل کیت ها و نوار های سفید کننده نیز صادق است- اگر دندان هایتان به طور طبیعی زرد هستند، این محصولات تاثیر کمی خواهند داشت.

مسواک کردن دندان ها- برنامه و روش صحیح

اگر روزی دو بار به مدت دو دقیقه دندان هایتان را مسواک نمی کنید، امکان سفیدتر کردن دندان هایتان را دارید.

حتی اگر روزی دو بار و به مدت دو دقیقه مسواک می کنید، باز هم بدون درمان های زیبایی می توانید به دندان های سفیدتری برسید.

چه از مسواک های دستی استفاده کنید و چه برقی، اولین قدم این است که حتما روزی دو بار و به مدت دو دقیقه مسواک کنید.

با مسواک کردن منظم قدم هایی به سمت پاک کردن آن اجزای میکروسکوپی که به دندان هایتان چسبیده اند را بر می دارید.

سپس باید اطمینان حاصل کنید که از روش درستی استفاده می کنید. بله، روش، تقریبا به اندازه خود مسواک کردن اهمیت دارد.

از روش درستی استفاده کنید و از تمیزی بهتر دندان ها و لثه تان اطمینان حاصل کنید.

مسواک برقی لکه ها را سریع تر برطرف می کنند

برای بهتر کردن فرآیند سفید کردن دندان ها استفاده از مسواک برقی گزینه ای عالی است. مسواک برقی فواید زیادی دارد، اما یکی از بهترین دلایل این است که در تمیز کردن دندان ها بهتر عمل می کنند.

گروه های تحقیق مستقل مثل کوهران به این نتیجه رسیده اند که استفاده از مسواک برقی می تواند سلامت دندان ها را تا ۲۱% افزایش دهد.

قدرت بالا و حرکت مداوم برس مسواک بدین معنی است که نسبت به مسواک های معمولی ضربه و حرکات بیشتری به سطح دندان وارد می شود. حرکات زیاد شانس بر طرف کردن سریع اجزای چسبیده به دندان را افزایش می دهند.

مسواک برقی

مدل و برس های سفید کننده ضروری نیستند

بسیاری از مسواک برقی مدل تمیز کننده خاصی به نام “سفید” یا “سفید کنندگی” ارایه می دهند. اطلاعات تولیدکننده ها اغلب می گویند که این مدل ها به سفید کردن دندان ها کمک می کنند. این برند های مسواک اغلب برس هایی برای مسواک برقی خود پیشنهاد می کنند که ادعا می کنند به سفید کردن دندان ها کمک می کنند.

یکی از مثال ها برس سفید اورال بی است. مدل یا برس سفیدکننده برای سفید کردن دندان هایتان ضروری نیستند. به یاد داشته باشید که مسواک ها تنها لکه های بیرونی روی سطح دندان را از بین می برند و با از بین بردن لکه هایی که ممکن است موجب نغییر رنگ دندان شوند به سفید کردن دندان کمک می کنند.

مدل یا برس سفید کننده ممکن است در برخی شرایط سرعت از بین بردن لکه ها را به خاطر طراحی و طرز کارشان افزایش دهند، اما ضروری نیستند. من هیچ مدرکی مبنی بر اینکه مفید هستند ندیده ام.

چرا؟ زیرا لکه دار شدن دندان هر کسی متفاوت است. اندازه گیری و ادعای مفید بودن آنها تقریبا غیرممکن است. اگر می خواهید مطمئن شوید که بهترین سرعت برای از بین بردن لکه ها در خانه را دارید، استفاده از مسواک برقی و مدل ها و برس های سفید کننده ممکن است مفید باشند.

اگر مسواک برقی دارید، بهبود آنها به مدل های سفید کننده ارزش زیادی ندارد. خریدن برس “سفیدکننده” و استفاده از آن در شرایط استاندارد می تواند کمک کند.

استفاده از خمیر دندان سفیدکننده

می توانید از مزایای مسواک برقی استفاده کنید و آن را با خمیر دندان های سفید کننده همراه سازید. خمیر دندان های سفید کننده با استفاده از شستشوی شیمیایی دندان ها را سفید نمی کنند.

درست مانند مسواک ها، با از بین بردن لکه های سطحی به سفید شدن دندان ها کمک می کنند. هیچ مواد اولیه یا شیمیایی در خمیر دندان ها وجود ندارد که سفید کردن دندان ها را ضمانت کند. این خمیر دندان های سفید کننده اغلب فرمول های ساینده ای دارند، بدین معنی که در تماس با دندان ها، تانین و باکتری ها را با فشار بیشتری از بین می برند.

برای مثال، اگر صورتتان را با پارچه ای پشمی می شویید، نسبت به شستن با برس های اسکراب روش ملایم تری به حساب می آید. خمیر دندان های سفیدکننده مثل برس های اسکراب هستند، در حالی که خمیردندان های معمولی مانند پارچه های پشمی عمل می کنند.

استفاده از خمیردندان های سفید کننده مناسب تر است، اما بهتر است در برخی زمان ها از آنها استفاده نکنید. میزان سایش هر خمیردندانی متفاوت است، برخی ها در سطح دندان ها ملایم تر هستند. همچنین مقاله ای در مورد خمیر دندان های ذغالی نوشته ایم، که نسبت به خمیر دندان های معمولی ساینده تر هستند و می توانند در از بین بردن لکه ها بهتر عمل کنند.

مسواک برقی

نتایج متفاوت برای افراد متفاوت

نتایج بهبود در تغییر رنگ دندان ها می تواند برای برخی بهتر باشد. برخی تغییر واضحی می کنند و برخی نه.

کسانی که کمترین تغییر را می بینند، کسانی هستند که برنامه مسواک کردن منظمی دارند. بهتر است بدانید که سرعت نتیجه دیدن به سطح لکه ها بستگی دارد. برخی ممکن است در عرض چند روز نتیجه را ببینند و برخی پس از چند هفته.

مسواک های معمولی ممکن است به سفید شدن دندان ها منجر نشوند

اگر روزی دو بار و به مدت دو دقیقه با روش درست دندان هایتان را مسواک می کنید، ممکن است در رنگ دندان هایتان تغییری حاصل نشود، حتی اگر از مسواک برقی استفاده کنید.

به این علت که مسواک کردن های منظم تمام لکه های موجود را از بین برده و دندان ها را در تمیز ترین حالت ممکن نگه داشته است. با این حال، اگر دندان هایتان به ظور طبیعی زرد هستند، مسواک کردن در نهایت آن ها را به همین رنگ در می آورد، و مانند شستشو های حرفه ای به سفید کردنشان کمکی نخواهد کرد.

مسواک کردن منظم با هر مسواکی، بهترین روش برای داشتن دندان های بدون لکه است. پس، حتی با داشتن مسواک برقی و خمیر دندان سفید کننده، دندان هایتان پس از بر طرف کردن باکتری ها، تانین و اجزایی که منجر به لکه شده اند، در نهایت به رنگ طبیعی خودشان بر می گردند.

اگر تمام این روش ها را امتحان کرده اید و باز هم دندانی سفیدتر می خواهید، بهتر است برای درمان حرفه ای به یک متخصص بهداشت مراجعه کنید. تجربه و ابزار آنها می تواند لکه هایی را از بین ببرد که مسواک برقی نمی توانند. اگر نتایج این کار نیز کافی نبود، باید از درمان های زیبایی برای سفید کردن استفاده کنید.

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
درمان خانگی جوش سرسیاه -  جمعه ,۱۰ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

درمان خانگی جوش سرسیاه

اگر شبیه بیشتر مردم، احتمالا جوش سرسیاه زیادی دارید، اهمیتی ندارد چقدر تلاش می کنید، فقط ناامید نشوید. قطعا شرم آور است ولی بیایید اعتراف کنیم، همه ما جوش سرسیاه را فشار می دهیم و می ترکانیم. مشکل این است که همیشه دوباره ظاهر می شوند و هیچ ارتباطی هم به تمیز کردن، مالش دادن یا ترکاندن جوش ها ندارد. اما چه چیزی سبب می شود این جوش ها از همان ابتدا تشکیل شوند؟ در این مقاله از بخش زیبایی، پوست و موی دکتر سلام به بررسی جوش سرسیاه و راه های درمان آن می پردازیم.

علت ایجاد جوش سرسیاه

فولیکول های مو شامل یک تار مو و غده چربی است که روغنی به نام سبوم تولید می کند. اگرچه مهم است که سبوم پوست شما را نرم و درخشان نگه دارد و از لکه دار شدن شدید آن جلوگیری کند. دو چیزی که وقتی فولیکول مو با چربی سلول های مرده پوست و کثیفی مسدود می شود، اتفاق می افتد، بسته شدن منفذ و روزنه های پوستی و نگهداری لایه بالایی پوست در جای خودش است. یا اینکه بدون بسته شدن پوست، گسترده شده و باعث می شود توسط هوا اکسید شده و تیره تر دیده شود. مورد اول جوش های سرسفید و معمولی است اما دومی جوش های سرسخت و سیاه تر هستند که هر جایی از بدن می تواند دیده شود.

جوش سرسیاه

از صورت گرفته تا قفسه سینه، پشت، بازوها و شانه ها. برای از بین بردن کامل این نقطه های سیاه صورت، احتیاج به درمان درخور و مناسبی داریم. مثل تمیز کننده جوش های سرسیاه یا بستن منافذ پوستی که برای نوع پوست شما طراحی شده باشد. راه حل آن چربی و سوراخ کردن منافذ می باشد تا آن ها را از بین ببرد. این پروسه نیاز به محصولات گران ندارد. در این جا درمان های مراقبت های پوستی که می توانید در خانه امتحان کنید آورده شده است.

درمان خانگی جوش های سرسیاه

مسدود کننده منافذ خانگی یک راه فوق العاده برای رهایی از جوش های سرسیاه است. این مسدود کننده ها برای منفذهای بینی طراحی شده که به دو دلیل مهم هستند:

۱) بینی یکی از رایج ترین مناطق مستعد جوش سرسیاه است.

۲) پوست سفت اطراف بینی باعث می شود ترکاندن یا ‌درمان جوش های سرسیاه سخت تر شود.

در مقایسه با مسدود کننده منافذی که از داروخانه خریداری می شود، این مسدود کننده ها مقرون به صرفه تر بوده، طبیعی تر و موثر ترند. ما فرمول مسدود کننده منافذ دارای ژلاتین و شیر را می پسندیم چون ارزش دارد درحالی که کمی گران است ولی دارای پلیمر چسبنده ای است که به قسمت بالایی جوش های سرسیاه می چسبد و آن را بیرون می کشد. دستورالعمل ما به منظور طبیعی تر بودن آن، استفاده از ژلاتین به جای پلیمر بوده و آن را برای پوست های حساس یا مستعد آکنه مناسب تر می سازد.

با توجه به مواردی که گفته شد، این دستورالعمل گیاهی نیست چون ژلاتین از غضروف و استخوان حیوانات ساخته شده و شما نتیجه یکسانی از شیری که پایه آن گیاه باشد، نمی گیرید. و البته اگر به لبنیات آلرژی دارید، نباید این ماسک را استفاده کنید. اگر ماسک گیاهی یا جایگزینی غیر از لبنیات را ترجیح می دهید احتمالا بخواهید مسدود کننده منفذ اسپیرولینا (DIY) دیگری را امتحان کنید که از آگار یا درخت چای و روغن های ضروری ساخته شده باشد.

جوش سرسیاه

دستورالعمل ساخت ماسک مسدود کننده منافذ

مواد مورد نیاز شامل یک قاشق غذاخوری ژلاتین بدون طعم و ۱/۵ قاشق غذاخوری شیر خوراکی یا ماست می باشد. ژلاتین و شیر را با هم در یک ظرف کوچک مخلوط کنید و آن را با حرارت کم به مدت دو تا سه دقیقه داغ کنید تا زمانی که ژلاتین کاملا حل شود.

ترکیب ساخته شده را از روی گاز بردارید و اجازه دهید تا زمانی که مجاز است خنک شود. اما نه به اندازه ای که ژلاتین سفت شود. این موضوع مهمی است. سریع انجام دهید تا برای گذاشتن روی صورت استحکام خوبی داشته باشد.

لایه نازکی از ترکیب را روی بینی قرار داده، از قاشق پلاستیکی استفاده کنید و آن را به گوشه ها و لبه های صورت خود پخش کنید. اجازه دهید این ترکیب حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه همان طور بماند. مواد را نهایتا از صورت خود بردارید.

تنوع زیادی از دستورالعمل های مسدود کننده منافذ وجود دارد، با یک جستجوی ساده گوگل یا اینستاگرام دستورالعمل هایی برای مراقبت های پوستی ساده وجود دارد شبیه عسل، روغن ها و شیر. به علاوه در مواردی نیاز است که صورت با زرده یا سفیده تخم مرغ و آرد شسته شود. همانند محصولات مراقبتی پوست دیگر، باید فرمولی را انتخاب کنید که مواد تشکیل دهنده ی آن مطمئن و ملایم باشد و آکنه ایجاد نکند. این کمک می کند حتی آن هایی که پوست بسیار حساسی دارند نتیجه خوبی بگیرند.

جوش سرسیاه

درمان های خانگی جوش های سرسیاه

اگر می خواهید محصول مورد علاقه خود را بسازید باید این مجموعه را برای از بین بردن جوش های سرسیاه کل صورت خود بسازید. یک ماسک صورت یا تمیزکننده خانگی احتمالا چیزی است که شما نیاز دارید جوش های خود را با آن تمیز کنید و از شر جوش های سرسیاه خلاص شوید. در این جا ۵ مورد از این محصولات مراقبتی که جوش های سرسیاه را سرکوب می کند را توضیح داده ایم تا بتوانید با استفاده از آن ها پوستی بی نقص داشته باشید.

۱) ماسک صورت از بین برنده جوش سرسیاه اسپیرولینا (DIY):

یک راه فوق العاده برای درمان جوش ها در خانه ساخت ماسک خانگی اسپیرولینا (DIY) بوده که از عسل، لیمو و جوش شیرین به دست می آید. این سه مورد برای تمام محصولات اسپیرولینا (DIY) ضروری بوده و مواد تشکیل دهنده آن نسبت به مواد موجود در داروخانه ها لطیف تر است.

عسل به عنوان یک مرطوب کننده طبیعی عمل می کند. در حالی که لیمو تمیز کننده ملایم است. اما قسمت اصلی این فرمول جوش شیرین است که پوست های مرده شما را از بین برده و منافذ بسته را تمیز می کند.

تمام کاری که باید انجام دهید ترکیب نیمی از قاشق غذا خوری عسل با دو قاشق غذاخوری لیمو و دو قاشق چای خوری جوش شیرین است. ماسک را کاملا ترکیب کرده و به همه جای صورت بمالید. می توانید از دست یا مسواک آرایشی خود استفاده کنید. پنج دقیقه روی صورت بماند و سپس آن را با آب گرم بشویید.

۲) ماسک صورت از بین برنده و لایه بردار اسپیرولینا (DIY):

واقعیت تلخ است اما هیچ چیزی با یک محصول از بین برنده جوش سرسیاه خوب و قدیمی که در مطب ساخته شده، قابل مقایسه نیست. اما گاهی اوقات شما احتیاج به یک راه حل مقرون به صرفه تر یا ملایم و طبیعی تری دارید.

ماسک های شیمیایی خانگی درست کنید، بیشتر این ماسک ها شامل آسپیرین که دوز زیادی سالیسیلیک اسید دارد و به جنگیدن با بازگشت لکه ها و جوش های سرسیاه می پردازد، می شود. در این مورد به قرص های آسپیرین بدون روکش و خرد شده نیاز است و همین طور تمیز کننده، لایه بردار و مرطوب کننده ای شبیه جوش شیرین، لیمو و عسل.

بعضی مواد اضافی دیگر به منظور افزودن عطر به آن مثل روغن اسطوخدوس و روغن های گیاهی هستند. وقتی ترکیب را درست کردید، ماسک لایه بردار را در کل صورت خود بمالید و اجازه دهید خشک شوند و سپس جدا کنید. وقتی برداشته شود لایه بیرونی پوست که شامل جوش های سرسیاه و رادیکال های آزاد هست و منجر به انسداد منافذ می شود، از بین می رود.

جوش سرسیاه

۳) میکرونیدلینگ خانگی:

می گویند ابزار میکرونیدلینگ خانگی بیشتر عذاب آور است تا ارتقا دهنده زیبایی. اما این به این معنا نیست که نمی توانند تغییراتی در پوست شما به وجود آورند. این استوانه های کوچک پوست، شامل سوزن های کوچکی هستند که تولید کلاژن پوستی را تحریک می کند و چین و چروک را درمان می کند. مثلا میکروسوزن الکتریکی ora سرسوزن تنظیم پذیری دارد که از سایز ۰/۲۵ تا ۲۰ میلی متر تغییر می کند. پس آن ها باعث ایجاد درد نمی شوند و پوست را سوراخ نمی کنند.

۴) اسکراب های خانگی جوش های سرسیاه:

اسکراب های صورت اسپیرولینا (DIY) محبوب ترین محصولات پوستی خانگی است. بنابراین گزینه خوبی برای از بین بردن جوش های سرسیاه هستند. برای نابودی این جوش ها متخصص پوست، لایه بردار را پیشنهاد می کند و یک یا دو بار در هفته برای انواع مختلف پوست قابل استفاده است و کمک می کند لایه بالایی پوست برداشته شود و منافذ تمیز شود.

شما می توانید به سادگی متوجه شوید که از ترکیب شربت لیمو و نمک دریایی و آب ساخته می شود و مقرون به صرفه است. این دستور برای آن هایی که پوست چرب دارند نیز موثر است. لیمو کمک می کند چربی طبیعی با پوست تنظیم شود. نمک دریایی به عنوان لایه بردار طبیعی بوده و چربی پوست را کنترل می کند.

اسکراب های صورت خانگی زیادی وجود دارد و همه آن ها می توانند برای ناراحتی های پوستی شما استفاده شده و اجزای مختلفی داشته باشند. مثلا می توانید از دستوری استفاده کنید که ماست نرم کننده و رطوبت دهنده در آن باشد یا دستوری که عسل داشته باشد، چون مرطوب کننده طبیعی، ضد عفونی کننده و ضد باکتری است.

جوش سرسیاه

۵) ماسک زغال اسپیرولینا (DIY):

اگر شما سایت های زیبایی را دنبال می کنید، احتمالا با ماسک های صورت زیادی آشنایی دارید. اما احتیاط کنید، بعضی از این ماسک ها ریسک دارند و می توانند حتی منافذ شما را هم ببندند و حتی جوش ها را تشدید کنند. با چیزهایی که گفته شد، زغال یک نفوذ کننده فوق العاده است که عمیقا داخل منافذ فرو رفته و وقتی با یک ماده ژله ای چسبنده ترکیب شود کاملا می تواند لایه برداری کند و حتی عمیق ترین جوش ها را نیز خارج می کند.

شما می توانید یک ماسک زغال را با خاک رس بنتونیت و پودر زغال فعال یا عسل ترکیب کنید و بسازید. این ماسک یعنی شما نیازی ندارید صورت خود را کاملا آغشته کنید تا نتیجه بگیرید و یا صورتتان در ریسک تشدید جوش ها قرار بگیرد. ماسک های خاک رس و زغال راه حل خوبی برای پوست های حساس و خشک نیست.

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
محصول ویژه
de5ign
de5ign
شکستگی فک چیست؟ علائم، راه های تشخیص و درمان -  جمعه ,۱۰ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

شکستگی فک چیست؟ علائم، راه های تشخیص و درمان

شکستگی فک چیست؟ در مورد عوارض شکستگی فک چه می دانید؟ آیا با راه های درمان آن آشنایی دارید؟ آیا تنها با جراحی میتوان آن را درمان کرد؟ در این بخش از دندانپزشکی و ارتوپدی دکتر سلام به بررسی راه های تشخیص و درمان شکستگی فک می پردازیم. هنگامی که یک استخوان شکافته شود یا ترک بخورد، به آن آسیب، شکستگی می گویند. شکستگی های فک بعد از شکستگی های بینی و گونه سومین نوع شایع شکستگی های صورت هستند. در ادامه به بررسی شکستگی فک می پردازیم.

شکستگی فک

عوامل مختلفی می‌توانند باعث آسیب به قسمت پایینی صورت شوند که شامل:

  • افتادن تصادفی، به خصوص در بچه ها و هنگام بازی کردن و یا غش کردن در بزرگسالان.
  • برخورد با داشبورد هنگام تصادف ماشین
  • افتادن از موتور سیکلت یا دوچرخه
  • افتادن یا برخورد هنگام ورزش های تماسی و پر برخورد
  • مشت به فک

شکستگی فک

به استخوان فک ماندیبول هم گفته می شود. ماندیبول یک استخوان بلند است که شامل گونه می باشد و راس آن به دو طرف گوش می رسد. هر سمت انتهای استخوان فک مثل یک توپ، دایره مانند است و به آن کندیل می‌گویند که قسمت مفصلی استخوان فک است و در جلوی گوش شما قرار دارد.

این مفصل به شما امکان باز و بسته کردن دهان را می دهد. همچنین به این مفصل فک، مفصل تمپورومندیبولار یا TMJ می گویند. شکستگی می تواند در هر نقطه ای روی استخوان فک اتفاق بیفتد. در بیشتر از ۵۰ درصد موارد فک حداقل در دو قسمت دچار شکستگی می شود.

یک شکستگی “مستقیم” که استخوان خود فک ضربه دیده و شکستگی “غیر مستقیم” که در جای دیگری از فک شکستگی ایجاد شده است. اغلب اوقات این شکستگی دوم نزدیک یکی از انتهاهای ماندیبل نزدیک مفصل فک است. شکستگی دوم هنگامی اتفاق می ‌افتد که فشار و نیروی ضربه به قسمت بالای فک وارد شود و به قسمت باریک استخوان فک که زیر گوش قرار دارد آسیب وارد کند.

شکستگی های کندیل شایع ‌ترین شکستگی فک در کودکان هستند. آنها معمولا زمانی اتفاق می افتند که یک کودک زمین بخورد و گونه به زمین یا هر سطح سخت دیگری برخورد کند. در نوجوانان و جوانان شکستگی های فک معمولا در کناره صورت و نزدیک به گونه اتفاق می‌افتد. چون اغلب در حملات و دعواها به این قسمت ها ضربه وارد می شود.

برخورد به داشبورد، هنگام تصادف رانندگی می تواند به هر قسمتی از فک آسیب وارد کند که شامل کندیل ها هم می باشد. نیروی ضربه می‌تواند باعث از جا کنده شدن دندان شود و باعث شود که تکه های فک شکسته باعث شکاف لثه شود یا به عروق و اعصاب کناری خود آسیب وارد کند.

علامت های شکستگی فک

علامت های شکستگی فک می تواند شامل:

  • کبودی، تورم و حساسیت به لمس در فک یا پایین گوش
  • احساس اینکه دندان ها به خوبی روی همدیگر چفت نمی شوند یا گاز زدن شما مختل می ‌شود.
  • دندان ها به صورت صحیح و مرتب نیستند.
  • تورم یا کبودی در لثه روی استخوان فک
  • به سختی باز کردن دهان
  • درد در مفصل فک
  • بی حسی در قسمت پایین دهان یا گونه_ علامت احتمالی آسیب به عصب مرتبط با شکستگی

هنگامی که یک کودک به روی فک خود زمین می خورد ممکن است شکاف عمیقی به همراه شکستگی فک ایجاد شود. والدین یا دیگر افراد ممکن است روی بند آوردن خون متمرکز شوند و علامت های شکستگی فک را در نظر نگیرند. اگر کودک سن پایینی داشته باشد و نتواند علامت ها را بازگو کند ممکن است شکستگی فک تا زمانی که بزرگتر شود و دچار مشکلات در هنگام گاز زدن شود آشکار نشود ( اختلال در چفت شدگی).

شکستگی فک

تشخیص

دکتر علامت ها را بررسی می کنند و می پرسند که چطور به فک خود آسیب زدید. دکتر همچنین از شما در مورد سابقه ی شکستگی یا آسیب شدید به فک می پرسد و اینکه آیا گاز زدن شما قبل از آسیب به فک نرمال بوده یا خیر. سپس دکتر کل طول فک را معاینه می کند و آن را از لحاظ شکل، قرینه بودن در دو سمت، چگونگی هماهنگی با دیگر اعضای صورت و هر گونه تورم، شکاف،کبودی، بدشکلی یا حساسیت به لمس بررسی خواهد کرد. ‌

علاوه بر این دکتر حساسیت به لمس در داخل کانال گوش (نشانه ‌ای از آسیب دیدگی مفصل فک) و بی حسی در لب پایین و گونه را بررسی می‌کند. سپس دکتر از شما می خواهد که دهان خود را باز کرده تا ببیند که آیا مفصل فک به درستی و کامل باز می شود یا خیر. هنگامی که دهان شما باز است، دکتر آن را آنرا از لحاظ شل شدگی یا شکستگی دندان، ناهنجاری های واضح در ترتیب دندان و نواحی متورم یا کبودی در لثه چک می کند.

دکتر برای اینکه مطمئن شود که مشکل شما شکستگی فک است ممکن است نیاز به یک سری ایکس ری های استاندارد فک یا ایکس ری های مخصوص پانورامیک دندانی پانورکس داشته باشد. برای بعضی از شکستگی های نزدیک مفصل فک ممکن است احتیاج به CT هم باشد.

زمان مورد انتظار

هنگامی که شکستگی غیرپیچیده فک درمان شد، فرآیند بهبودی معمولاً ۱ الی ۲ ماه زمان می برد.

پیشگیری از شکستگی فک

شما می توانید با جلوگیری از ایجاد تروما به گونه یا قسمت پایینی صورت از شکستگی فک جلوگیری کنید. برای انجام این کار شما باید:

  • همیشه از کمربند ایمنی و شانه بند هنگام رانندگی در ماشین استفاده کنید، حتی اگر ماشین شما مجهز به ایربگ است. باکلینگ به شما کمک خواهد کرد تا از استخوان های صورت و قسمت بالای بدن، از صدمه به علت برخورد با داشبورد و دیگر آسیب ها محافظت کنید.
  • از محافظ های سر و محافظ های دهانی هنگام انجام ورزش های پر برخورد استفاده کنید. محافظ های دندانی علاوه بر محافظت از دندان در برابر برخوردها، باعث ایجاد حفاظت در برابر شکستگی های فک می شود. هم نوع ترموپلاستیک و هم سفارشی آن موثر هستند.
  • اگر شما یکی از والدین هستید، به کودکتان اجازه بوکس آماتور ندهید. آکادمی کودکان آمریکا ورزش بوکس را برای افراد با سن پایین منع کرده است.

شکستگی فک

درمان

دکتر با مرتب کردن مجدد قطعه های شکسته شده استخوان با سیم یا با ترمیم شکستگی با پلیت های فلزی و پیچ های ریز، فک شکسته را درمان می کند. اگر تکه های شکسته شده استخوان باعث شکافته شدن پوست شده باشد یا دندان از دست رفته یا شل شده باشد، دکتر معمولاً یک آنتی بیوتیک تجویز می کند.

چه موقع با یک فرد متخصص تماس بگیرید

اگر هر کدام از موارد زیر را در فک خود حس کردید یا هر کدام از علامت های زیر را داشتید با دندانپزشک یا پزشک تماس بگیرید:

  • بدشکلی فک، کج شدن یا خارج شدن از جایگاه خط وسط نرمال خود
  • توده دردناک در فک یا پایین گوش
  • فیت نشدن دندان ها به صورت صحیح یا اختلال در گاز زدن
  • شل شدن یا افتادن دندان
  • ناحیه دردناک و متورم یا کبودی در لثه ای که استخوان را پوشش می دهد.
  • مشکل در باز کردن دهان یا درد در مفصل فک
  • بی حسی گونه و لب پایینی

چشم انداز

در اغلب موارد چشم انداز آن بسیار خوب است، بخصوص وقتی که شکستگی به سرعت و به طور صحیح درمان شود. در موارد نادر هنگامی که شکستگی تشخیص داده نشود یا فرآیند بهبودی ضعیف باشد عوارض بلند مدت آن می‌تواند شامل بدشکلی، درد بلند مدت صورت، درد یا محدودیت در حرکت مفصل فک و گاز زدن نامناسب باشد.

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
بی اختیاری ادرار چیست؟ + راهنمایی کامل -  جمعه ,۱۰ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

بی اختیاری ادرار چیست؟ + راهنمایی کامل

بی اختیاری ادرار به شرایطی گفته می شود که در آن فرد، کنترل روی مثانه را از دست بدهد و ادرار به صورت بی اختیار دفع شود. این بیماری یکی از شایع ترین مشکلات در سالمندان است که باعث ناراحتی در انجام فعالیت های روزمره می شود. این اتفاق زمانی رخ می دهد که کنترل فرد روی عضلات اسفنکتر ادراری کاهش یابد یا کاملا از بین برود. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام، به بررسی علت بی اختیاری ادرار می پردازیم و سپس علائم و راه های تشخیص و درمان آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار به علت انقباض ناخواسته عضله مثانه رخ می دهد، در نتیجه منجر به دفع ادرار فوری و نا‌خواسته خواهد شد. از دست دادن کنترل ادرار ممکن است به دلایل مختلفی مانند ضعف عضلات مثانه، آسیب به عصب هایی که عملکرد مثانه را کنترل می کنند و برخی شرایط پزشکی خاص دیگر، حادث شود.

بی اختیاری ادرار

انواع مختلف بی اختیاری ادرار به شرح زیر هستند:

۱) بی اختیاری اجباری:

الزام به بی اختیاری به علت یک مثانه پرکار اتفاق می افتد، که خود نتیجه شرایط خاصی از قبیل عفونت، اختلال عصبی یا دیابت می باشد.

۲) بی اختیاری فشاری:

این شرایط به خاطر اعمال فشار بر مثانه بوسیله سرفه، عطسه، بلند کردن وزنه سنگین، خنده و انجام برخی تمرینات ورزشی بوجود خواهد آمد.

۳) بی اختیاری بیش از حد:

چکیدن ادرار ممکن است به خاطر ناتوانی مثانه تا خالی شدن کامل آن پیش برود.

۴) بی اختیاری عملکردی:

این حالت به دلیل شرایط حاد فیزیکی یا روحی می باشد که توانایی کنترلی مثانه را کاهش می دهد.

۵) بی اختیاری عکس العملی:

زمانی که یک اختلال اساسی جدی مانند آسیب نخاعی یا اسکلروز پیشرفته داشته باشیم این حالت از بی اختیاری رخ خواهد داد.

۶) بی اختیاری مخلوط:

زمانی که علائم بیش از یک نوع از بی اختیاری را با هم داشته باشیم گفته می شود بی اختیاری مخلوط رخ داده است.

بی اختیاری ادرار

علل این عارضه

بی اختیاری ادرار ممکن است به علت مشکلات فیزیکی و بیماری های مختلف پزشکی رخ دهد. این موضوع زمانی پیش می آید که عضلات مثانه آن قدر ضعیف شده باشند، که توانایی عقب نگاه داشتن ادرار را نداشته باشند.

بی اختیاری ادرار موقت:

بی اختیاری ادرار موقت زمانی اتفاق می افتد که بر اثر استفاده از برخی داروها یا خوردن غذاهای خاص، مثانه وادار به تولید ادرار بیشتر و افزایش میل به ادرار شود.

۱) برخی از غذاها مانند فلفل قرمز، غذاهای تند، مرکبات، شیرینی های مصنوعی، نوشیدنی های گازدار، شکلات ها و نوشیدنی های کافئینی، می توانند منجر به بی اختیاری ادرار شوند.

۲) عفونت های دستگاه ادراری ممکن است باعث تحریک مثانه و افزایش میل به ادرار شود.

۳) وجود مدفوع سفت در روده (یبوست) می تواند بر اعصاب مرتبط با مثانه اثر گذاشته و منجر به تخلیه سریع ادرار شود.

۴) برخی از داروهای فشار خون، آرامبخش هاش عضلانی و مسکن ها هم ممکن است منجر به بی اختیاری ادرار شوند.

بی اختیاری ادرار دائمی:

بی اختیاری ادرار همیشگی به دلیل تغییرات فیزیکی در بدن اتفاق می افتد. این عوامل عبارتند از:

۱) سن:

سالخوردگی توانایی مثانه برای حفظ ادرار در زمان بیشتر را کاهش می دهد. انقباضات مثانه اغلب با روند پیری افزایش می یابد.

۲) بارداری:

بارداری باعث ایجاد فشار بر عضلات مثانه می شود که می تواند موجب بی اختیاری فشاری شود. همچنین، تغییرات هورمونی که در دوران بارداری اتفاق می افتد ممکن است توانایی مثانه برای نگه داشتن ادرار را کاهش دهد.

۳) زایمان:

زایمان طبیعی، عضلات مثانه را تضعیف می کند و قدرت کنترلی مثانه را پایین خواهد آورد. گاهی اوقات، این موضع موجب آسیب به بافت های حمایتی و اعصاب مثانه می شود که بی اختیاری ادرار را به دنبال خواهد داشت.

۴) اختلالات عصبی:

برخی اختلالات خاص عصبی مانند بیماری پارکینسون، بیماری آلزایمر، اسکلروز پیشرفته، تومور مغزی یا سکته مغزی، می توانند موجب اختلال در سیگنال های اعصابی شوند که عضلات مثانه را کنترل می کنند.

۵) تومور:

توموری که به مثانه فشار می آورد ممکن است فشار وارد بر عضلات کف لگن را افزایش داده و منجر به بی اختیاری شود.

۶) مشکلات پروستات:

پروستات متورم و یا سرطان پروستات درمان نشده هم اغلب باعث بی اختیاری ادرار می شود.

۷) یائسگی:

کاهش دائمی سطح استروژن، موجب فساد بافت اطراف مثانه می شود که نتیجه این موضوع بی اختیاری ادرار خواهد بود.

۸) هیسترکتومی:

هر عمل جراحی که اندام های تناسلی را شامل شود یا عمل حذف رحم، ممکن است باعث آسیب رسیدن به عضلات کف لگن شود و این موضوع منجر به بی اختیاری ادرار خواهد شد.

بی اختیاری ادرار

علائم بی اختیاری ادرار

علائم و نشانه ها بر اساس نوع بی اختیاری ادرار متفاوت است و شامل موارد زیر می شود.

۱) چکیدن ادرار به طور مداوم

۲) اجبار به دفع ادرار در طول رابطه جنسی

۳) نشت ادرار بر اثر یک سرفه یا عطسه

۴) دفع ناقص ادرار

۵) انقباض ناگهانی عضلات مثانه

۶) تکرر ادرار

۷) مشکل در توقف جریان دفع ادرار

عوامل خطر ابتلا به این عارضه

در زیر افرادی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به بی اختیاری ادرار هستند آورده شده است.

۱) زنان به خاطر عواملی از قبیل باردای، زایمان و یائسگی، در معرض خطر ابتلا به بی اختیاری فشاری هستند.

۲) مردان مبتلا به مشکلات مرتبط با پروستات مانند تورم پروستات، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بی اختیاری بیش از حد هستند.

۳) افراد چاق هم مستعد ابتلا به بی اختیاری ادرار خواهند بود.

۴) افراد با سابقه خانوادگی بی اختیاری ادرار در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این شرایط هستند.

۵) افراد دیابتی در معرض خطر بالایی برای ابتلا به بی اختیاری ادرار می باشند.

۶) سیگار کشیدن احتمال ابتلا به بی اختیاری فشاری را افزایش می دهد.

۷) افرادی که ورزش های سطح بالا انجام می دهند مانند دویدن، پریدن و فعالیت های فیزیکی فوق العاده، ممکن است گاه گاه به بی اختیاری ادرار موقت دچار شوند.

بی اختیاری ادرار

عوارض بی اختیاری ادرار

بی اختیاری درمان نشده یا بی اختیاری ادرار مزمن عوارض زیر را در پی خواهد داشت:

۱) عفونت های پوستی، زخم و جوش

۲) عفونت مجاری ادراری

۳) اختلال کلیوی

۴) بیماری های روحی

راه های تشخیص

به منظور تشخیص این بیماری پزشک علائم بیمار و سابقه پزشکی او را بررسی خواهد کرد. بر اساس اطلاعات بدست آمده، آزمایشات زیر به منظور تایید بی اختیاری ادرار تجویز می شوند.

۱) آزمایش ادرار:

نمونه ای از ادرار گرفته شده و به منظور تبیین علائم عفونت، حضور خون در ادرار و سایر عوامل غیر طبیعی، مورد بررسی قرار می گیرد.

۲) دفتر فعالیت مثانه:

پزشک درخواست خواهد کرد تا دفتری از فعالیت روزانه مثانه ساخته شود و در آن میزان مصرف آب در طول روز و تعداد موارد بی اختیاری ثبت شود.

۳) اندازه گیری باقی مانده پس از دفع (PVR):

در این آزمایش پزشک ابتدا درخواست می کند با دفع ادرار مثانه را کاملا خالی کنید، سپس با استفاده از دستگاهی مقدار ادرار باقی مانده را اندازه گیری خواهد کرد.

۴) آزمایش اوردینامیک:

این آزمایش به اندازه گیری فشار وارده بر عضلات مثانه و دهانه ادراری زمانی که مثانه در حال تخلیه است، کمک می کند.

۵) سونوگرافی لگن:

سونوگرافی لگن برای تصویر برداری از مثانه و مشاهده هر گونه عامل ناهنجاری موجود در دستگاه ادراری انجام می شود.

بی اختیاری ادرار

درمان بی اختیاری ادرار

درمان و مدیریت بی اختیاری ادرار با توجه به سن و سلامت کلی فرد متفاوت خواهد بود. گزینه های درمان عبارتند از:

۱) داروها:

پزشک داروهای آنتی کولینرژیک مانند فستو ترودین، اگزو بیوتینین و تولترودین، را برای کاهش بی اختیاری بیمار تجویز خواهد کرد. پزشک بلافاصله استفاده از بلوک های آلفا را برای کاهش بی اختیاری بیش از حد در آقایان تجویز می کند. برای زنان هم استفاده از یک دوز کم استروژن موضعی (کرم واژینال)، به منظور احیا بافت های داخل واژن تجویز می شود.

۲) دستگاه های پزشکی:

پزشک یه دستگاه یک بار مصرف پنبه مانند یا (پزاری) را به منظور جلوگیری از نشت ادرار، بویژه قبل از انجام فعالیت های ورزشی جایگذاری می کند.

۳) تحریک الکتریکی:

در این روش پزشک الکترودهای موقت را به داخل واژن یا رکتوم وارد می کند و یک تحریک ملایم الکتریکی به عضلات کف لگن اعمال خواهد کرد. این درمان برای بی اختیاری اجباری و فشاری موثر می باشد.

۴) درمان های مداخله ای:

بوتولینیوم توکسین نوع A (بوتاکس) و تزریق مواد فشرده، برای کنترل یک مثانه پرکار موثر است. همچنین، محرک های عصبی به منظور تنظیم اعصابی که در کنترل مثانه نقش دارند، درون باسن کاشته می شوند.

پیشگیری از آن

اقدامات پیشگیرانه برای کاهش خطر بی اختیاری ادرار به قرار زیر است:

۱) ترک سیکار و عدم مصرف الکل

۲) اجتناب از مواد غذایی اسیدی که باعث تحریک مثانه می شوند

۳) تمرین ورزش های لگنی به منظور تقویت عضلات مثانه

۴) پیروی از رژیم پر از فیبر به منظور جلوگیری از یبوست

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
دررفتگی استخوان فک؛ علائم، تشخیص و راه های درمان -  جمعه ,۱۰ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

دررفتگی استخوان فک؛ علائم، تشخیص و راه های درمان

دررفتگی استخوان فک چیست؟ ساختار فک به شکل واضحی پیچیده است و دررفتن استخوان فک معمولا بسیار آسان تر از چیزی که انتظار می رود اتفاق می افتد. علائم دررفتگی استخوان آرواره معمولا شامل خرخر کردن بینی و احساس دشواری هنگام حرکت دادن آرواره و جویدن غذا است. اگرچه جا انداختن استخوان فک قالبا نیاز به جراحی ندارد، اما توصیه می شود از کمک های بالینی و پزشکی استفاده کنید. در این مقاله از بخش دندانپزشکی و ارتوپدی دکتر سلام به بررسی دررفتگی استخوان فک می پردازیم. زمانی که فک شما آسیب می بیند در واقع کل صورت شما آسیب می بیند. آیا ممکن است که فک شما در رفته باشد؟ دررفتگی، شکستگی یا مو برداشتن فک از آسیب های شایعی هستند که می توانند به ناحیه صورت وارد شوند، اما زمانی که می خواهیم میزان شکستگی در استخوان های صورت را بررسی کنیم، شکستگی بینی را در صدر جدول شایع ترین شکستگی ها می بینیم.

استخوان فک از دو بخش تشکیل می شود

بیایید با بحثمان را با توضیح ساده ای از آناتومی فک شروع کنیم تا بهتر علت دررفتگی استخوان فک را بفهمیم. دکتر وارن، جراح پلاستیک ساکن نیویورک، این گونه توضیح می دهد که دو مفصل گیجگاهی زیر آرواره ای، فک پایین شما را به جمجمه تان متصل می کنند. مانند سایر مفاصل بدن، این مفصل نیز از دو استخوان جدا از هم که به واسطه احاطه شدن توسط وتر (تاندون) های عضلانی در کنار هم ثابت می شوند تشکیل شده است.

دررفتگی استخوان فک

سر استخوان فک شما در زیر چانه تان قرار دارد و این استخوان تا زیر گوش امتداد می یابد. این استخوان دارای دو جز اصلی است، جز اول استخوان آراواره ای زیرین است که بخش متحرک و پایینی فک است که تکیه گاه دندان های شما است و استخوان آرواره ای زبرین که فک بالایی را تشکیل می دهد و همواره ثابت است.

اتصال این دو بخش ساختاری لولا دار را شکل می دهد که حرکات لازم برای غذا خوردن، صحبت کردن و خمیازه کشیدن را ممکن می کند. استخوان های فک ما به کمک عضلاتی که به آنها متصل هستند می توانند به خوبی جلو، عقب، بالا و پایین بروند و البته درست به همان روانی که استخوان فک می تواند بالا و پایین برود می تواند به طرفین نیز حرکت کند.

دکتر چندوانی، DMD، BDS و استادیار دانشگاه علوم دندانپزشکی توفت، توضیحات تکمیلی را پیرامون ساختار فک ارائه می دهد: “بخشی از استخوان آرواره فک زیرین که معمولا دررفتگی ها در آن ناحیه روی می دهد کندیل نام دارد، کندیل استخوان کوچکی است که می چرخد و باز شدن فک را ممکن می کند. این بخش از استخوان ثبات خود را به کمک هماهنگی وتر های عضلانی، عضلات و سایر بخش های استخوان فک حفظ می کند. اگر ضربه ای به فک وارد شود، کندیل یا غضروفی (دیسک مفصلی) که باعث نرم تر بودن یک سمت از استخوان می شود می تواند در برود.”

به طور کلی دررفتگی فک به سمت جلو اتفاق می افتد اما مواردی که دررفتگی جهت گیری های دیگری گرفته باشد نیز وجود دارد.

تشخیص دررفتگی استخوان فک

تفاوت های قابل توجه بسیاری بین استخوان فک سالم و در رفته وجود دارد. دکتر کلاسنر، جراح متخصص فک و کاشت ایمپلنت این گونه توضیح می دهد:

فک زمانی در می رود که استخوان پایینی از یک مفصل یا هر دو مفصل جدا شود و حالت عادی اش را از دست بدهد. شکستگی یا ترک خوردن استخوان فک زمانی رخ می دهد که به استخوان ضربه وارد شود و استخوان به صورت دو یا چند تکه جدا از هم در بیاید.

دررفتگی استخوان فک معمولا توسط جراح فک و صورت یا در کلینیک ها به وسیله ی ریلکس کردن عضلات فک و سوق دادن فک به سوی جای اصلی اش انجام می گیرد. فک جا انداخته شده به اعمال جراحی مانند فوری نیازمند است. اگر دررفتگی شدید باشد ممکن است به خود جراحی نیز نیاز باشد.

دررفتگی استخوان فک

چه چیز هایی باعث دررفتگی استخوان فک می شوند؟

بعضی وقت ها ممکن است فکتان زمانی که مشغول کار های روزمره تان هستید در برود. اینکه پس از یک خمیازه عمیق احساس کنید که دیگر نمی توانید دهانتان را ببندید جزء شایع ترین موارد دررفتگی فک است. جمله ی قبلی نقل قولی از دکتر متخصص ریک پسکارتو استادیار پزشکی اورژانس در دانشگاه روآن و معاون راهبردی تحقیقات سراسری پیرامون بدن انسان در شبکه سلامتی اینسپرا نیوجرسی است.

از کار های روزمره دیگری که می توانند باعث در رفتن فکتان شوند میتوان به گاز زدن تیکه بزرگی از ساندویچ یا باز کردن بیش از حد دهان در دندانپزشکی اشاره کرد. ضربه های محکم به صورت که می توانند حین فعالیت های ورزشی، سوانح و درگیری به صورت وارد شوند نیز می تواند باعث در رفتن فک شود. آسیب های فکی که در اثر دعوا به وجود می آیند اغلب بین افراد بیست تا سی ساله شایع اند.

دکتر چندوانی می گوید که پروسه های درمانی مانند روت کانال یا عصب کشی که نیاز به باز نگه داشتن دهان برای مدت طولانی دارند می توانند سبب دررفتگی شوند یا مثلا سیم های ارتودنسی که وقتی بسته می شوند حرکت کوندیل را محدود می کنند اما بعد از برداشتن این سیم ها، محدودیت حرکت نیز برداشته می شود و دررفتگی رخ می دهد. دلایل پزشکی نیز می تواند موجب در رفتن فک شود. تشنج، دیستونی (اختلالات حرکتی عصبی) و سندرم مارفان (اختلال بافت همبند بدن) می توانند با در رفتن فک همراه باشند. ورم مفاصل نیز می تواند دلیلی برای دررفتگی فک باشد.

دکتر وارن می گوید که در رفتن فک می تواند عوارضی جدی داشته باشد. “برخی از این عوارض مستقیما به مفصل گیجگاهی زیر آرواره ای مربوط می شوند و برخی نیز می توانند بر ساختارهای مجاور فک تأثیر بگذارند. اگر هنگامی که با سرعت شصت مایل بر ساعت سوار بر ماشین در حرکت هستید و ناگهان بر اثر ایست ناگهانی فک شما به داشبورد بخورد، فک عقب خواهد رفت و ممکن است وارد منفذ میانی مغز شود.”

دررفتگی استخوان فک

علائم دررفتگی استخوان فک

خیلی مهم است که علائم و نشانه هایی که ما را از دررفتن فک مطلع می کنند را بشناسیم. فکی که در رفته است می تواند نشکسته باشد اما علائمی که شکستگی و دررفتگی از خود نشان می دهند یکی است، شما باید راجع به نشانه های معمول دررفتگی اطلاع داشته باشید.

دکتر چندوانی می گوید آن چیز هایی که از همه ی موارد بیشتر بیماران را به هم می ریزند احساس درد در چانه و صورت و عدم توانایی تکان دادن فک هستند. این درد ممکن است به گوش، گردن و دندان های شما نیز سرایت کند و سر درد مزمن به همراه داشته باشد.

سایر علائمی که افراد در هنگام دررفتگی تجربه کرده اند عبارت است از:

  • صدای خرخر درست در کنار گوشتان به همراه احساس درد شدید.
  • سخت شدن اعمالی مانند خوردن، خمیازه کشیدن و صحبت کردن.
  • احساس اینکه فکتان در مکان نامناسبی ثابت مانده است.
  • گرفتگی گوش.
  • فک به سختی و به شکل بدی باز و بسته شود.
  • تجربه ی این احساس که انگار فکتان خیلی بیرون زده است.

از آنجایی که نمی توانید دهانتان را به خوبی ببندید پس ممکن است آب دهانتان بیرون بریزد و درد برایتان غیر قابل تحمل شود. اگر فکتان ترک برداشته یا شکسته باشد ممکن است خون ریزی در دهان، کبودی صورت و سر شدن لب ها و فک را نیز تجربه کنید. تنها راهی که میتوان با استفاده از آن مطمئن شد که چه اتفاقی برای فکتان افتاده است استفاده از سی تی اسکن است.

دررفتگی استخوان فک

فک من در رفته است، حالا باید چکار کنم؟

درمان دررفتگی فک به عمل جراحی نیاز ندارد مگر اینکه بر اثر شکستگی رخ اتفاق افتاده باشد. دکتر وارن خاطر نشان می کند که اکثر دررفتگی های فک خود به خود یا طی یک پروسه ی درمانی ساده در اورژانس بهبود می یابد. این دررفتگی ها می توانند به راحتی توسط یک دندانپزشک یا جراح دهان درمان شوند، به این صورت که با دست فک را سر جای خودش هدایت می کنند.

شل کننده عضله و شاید بی حسی موضعی می توانند عضلات فک را شل کنند تا استخوان فک درست جا بخورد. پس از جا انداختن فک ممکن است فک را بانداژ کنند تا سر جای خودش محکم نگه داشته شود. به گفته دکتر پسکاتوره جا انداختن فک، که نام دیگرش مانور کاهش اضطراب است، به راحتی انجام می گیرد. توجه داشته باشید که این فرآیند حتما باید توسط افراد آموزش دیده اجرا شود پس سعی نکنید با تلاش برای اینکه شخصا فکتان را جا بیندازید جراحات بیشتری به خود وارد کنید.

دررفتگی استخوان فک

کنار آمدن با درد دررفتگی استخوان فک

حواستان را جمع کنید که در طول دوره ی بهبودی دهانتان را بیش از حد باز نکنید و مثلا در هنگام خمیازه کشیدن دستتان را زیر چانه تان قرار دهید. اگر دهانتان ناخودآگاه باز است و نمی توانید آن را ببندید سعی کنید با انگشتانتان فکتان را در یک محدوده حرکت دهید.

کمپلکس های سرد و گرم نیز می توانند به شما کنند. برای استفاده از کمپلکس سرد باید در حالی که سعی می کنید چانه ی خود را در جهات مختلف حرکت دهید به مدت دو یا سه دقیقه آن را با ژل سرد ماساژ دهید. همین کار را پس از قرار دادن کمپلکس گرم به مدت پنج دقیقه انجام دهید.

استفاده از رژیم غذایی نرم شامل غذا های دستچین شده ای مانند برنج، پاستا، سوپ و میوه های نرم در روز های اول وقوع حادثه شدیدا توصیه می شود و البته باید از غذا های ترد و سفت نیز پرهیز کنید. برای نوشیدن مایعات مانند آب یا آب میوه از نی استفاده کنید.

بهترین راه کنترل درد استفاده از مسکن های حاوی ایبوبروفن و ناپروکسن است. تمرین کلی که پزشک برای بازی دادن فکتان به شما می دهد می توانند اسباب راحتی شما را فراهم کند. اگر دردتان تداوم یافت یا آنقدری بیشتر شد که نتوانستید شب ها بخوابید یا کار های روزمره تان را انجام دهید از پزشک کمک بگیرید. جراحان فک و دندانپزشک ها تمرینات ویژه ای برای بهبود بیمارانی که مفصل گیجگاهی زیر آرواره ای شان از حالت عادی خارج شده است، مثلا در رفته است، دیده اند.

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
مننژیت چیست؟ علل، علائم، عوارض، پیشگیری و درمان -  پنج شنبه ,۹ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

مننژیت چیست؟ علل، علائم، عوارض، پیشگیری و درمان

مننژیت ناشی از التهاب مننژ ها (لایه های درونی جمجمه) است. عفونت (باکتریایی، ویروسی، قارچی) علت اصلی مننژیت است، اما عوامل دیگری مانند آسیب به سر، سرطان یا برخی از دارو ها هم ممکن است علتی برای ابتلا به آن باشند. علائم آن شامل سردرد، عدم انعطاف گردن و تب ناگهانی می باشد، البته شدت این علائم بر اساس سن بیمار و نوع بیماری متفاوت خواهد بود. برای تایید مننژیت مایع نخاعی مورد بررسی قرار می گیرد و گزینه های درمان بیماری بسته به نوع آآن پیشنهاد خواهد شد. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به برسی مننژیت می پردازیم.

مننژیت چیست؟

مننژیت شرایطی است که در آن هر کدام از مننژها آسیب دیده یا ملتهب شوند. مننژها سه لایه از بافت محافظ مغز هستند که آن را احاطه کرده اند (دیورا، آراکنوئید و پیا). این عارضه ناشی از عفونت مایع مغزی نخاعی (CSF) و یا عفونت مننژها می باشد. مایع مغزی نخاعی عمدتا در بطن مغز تولید شده و در فضای بین آراکنوئید و پیا وجود دارد.

مننژیت

علل ابتلا به مننژیت چیست؟

مننژین عمدتا زمانی رخ می دهد که میکروارگانیسم ها مانند باکتری، ویروس، قارچ یا انگل وارد جریان خون شوند و به مغز و نخاع برسند. این موجودات در داخل مایع مغزی یا بین مننژها قرار گرفته و یک عفونت پیشرفته را ایجاد می کنند.

بر اساس نوع ارگانیسم هایی که منجر به عفونت می شوند، این عارضه، به انواع زیر تقسیم بندی می شود.

مننژیت باکتریایی:

مننژیت باکتریایی ناشی از عفونت باکتریایی است. این وضعیت تهدید کننده زندگی است و مسری می باشد. مننژیت باکتری معمولا زمانی اتفاق می افتد که باکتری وارد جریان خون شده و به مغز و نخاع برسد.

مننژیت باکتریایی اگر درمان نشود می تواند منجر به سکته مغزی، آسیب های مغزی، کاهش شنوایی، فلج و در نهایت مرگ شود. میکروارگانیسم هایی از قبیل هموفیلوس آنفلوآنزا ، نارشریا مننژایتاید و استرپتوکوک پنومونیه شایع ترین باکتری هایی هستند که موجب ایجاد مننژیت باکتریایی می شوند.

مننژیت ویروسی:

مننژیت ویروسی عمدتا به دلیل ویروس (انترواریس) ایجاد می شوند. همچنین می تواند ناشی از ویروس های دیگر مانند سرخک، ریش مرغ و انواع سموم باشد.

مننژیت قارچی:

مننژیت قارچی یک بیماری نادر است که به دلیل ورود قارچ به جریان خون رخ می دهد. مننژیت قارچی بر اثر تنفس قارچ های روییده از خاک آلوده و یا فضله کبوتران و خفاش ها بوجود می آید.

مننژیت انگلی:

مننژیت انگلی نادرترین نوع مننژیت است که بسیار کشنده می باشد. این بیماری عمدتا ناشی از انگل نگلاریا فاولری می باشد.

مننژیت غیر عفونی:

مننژیت غیر عفونی ناشی از شرایط خاص پزشکی مانند سرطان، جراحی مغز، لوپوس و آسیب سر است. داروهایی مانند آنتی بیوتیک ها (تریموتریم سولفامتوکسازول، آموکسی سیلین) و همچنین داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAID) می توانند دلیل ایجاد مننژیت غیر عفونی باشند.

علائم

علائم این عارضه، به سن بیمار و نوع خود بیماری وابسته است، برخی از این علائم عبارتند از:

۱) عدم انعطاف گردن

۲) از دست دادن اشتها

۳) خواب آلودگی

۴) کج خلقی و عصبانیت

۵) تحریک پذیری

۶) تب

۷) حالت تهوع

۸) استفراغ

۹) سردرد شدید

۱۰) حساسیت به نور

۱۱) سردرگمی

۱۲) جوش های پوستی

۱۳) مشکل در تمرکز

نشانه های این عارضه، در نوزادان و کودکان:

۱) گریه مداوم

۲) تب شدید

۳) زردی

۴) عدم انعطاف در بدن و گردن

۵) خواب آلودگی

۶) تورم شیردان نوزاد (نقطه نرم در سر نوزاد)

مننژیت

عوامل خطر ابتلا به مننژیت

عوامل خطر ابتلا به این عارضه، عبارتند از:

دوره ناتمام واکسیناسیون:

فردی که دوره واکسیناسیون را کامل نکرده است، در معرض خطر ابتلا به این عارضه، است.

سن:

این عارضه، بیشتر در کودکان زیر ۵ سال و افراد سالمند بالای ۶۰ سال رخ می دهد.

سیستم ایمنی سرکوب شده:

خطر ابتلا به این عارضه، در افرادی که مبتلا به شرایطی خاص هستند بیشتر خواهد بود، این شرایط عبارتند از:

  • اچ آی وی (ایدز)
  • سرطان
  • sle یا همان لوپوس اریتماتوز پیشرفته
  • پسوریازیس
  • دیابت نوع ۱

افرادی که تحت درمان های تضعیف کننده سیستم ایمنی بدن هستند مانند استفاده از داروی کورتیکواستروئید و شیمی درمانی، در معرض خطر ابتلا به مننژت هستند. حذف طحال هم خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد.

زندگی و کار در مناطق شلوغ:

افرادی که در مناطق شلوغ زندگی و کار می کنند در معرض خطر ابتلا به این عارضه، خواهند بود. دلیل این موضوع آن است که خطر انتقال میکروارگانیسم ها در مناطق بزرگ و شلوغ بیشتر می باشد.

بارداری:

زنان باردار به دلیل لیستریوز (عفونت ناشی از باکتری لیستریا) بیشتر در معرض خطر ابتلا به این عارضه، قرار دارند.

عوارض

اگر این عارضه، برای مدت زمان زیادی درمان نشده بماند ممکن است منجر به عوارض شدید و تهدید کننده برای زندگی شود. این عوارض عبارتند از:

۱) اختلال شنوایی

۲) از دست دادن بینایی

۳) مشکلات حافظه

۴) آرتروز

۵) آسیب به مغز

۶) هیدروپس هالز (تولید بیش از حد مایع مغزی نخاعی در حفره های مغز)

۷) میگرن

۹) تشنج (حرکات ناگهانی و کنترل نشده بدن به علت اختلالات الکتریکی در مغز)

۱۰) سابدورال امپیا (انباشت چرک بین مغز و جمجمه)

۱۱) شوکه شدن

۱۲) مشکل در شروع راه رفتن

۱۳) نارسایی کلیه

مننژیت

تشخیص مننژیت

دکتر تشخیص را با بررسی سابقه پزشکی و علائم و نشانه های فردی بیمار شروع می کند . معاینه های فیزیکی برای تشخیص بیماری عبارتند از:

۱) نشانه های عفونت در نزدیکی سر، گوش و ستون فقرات

۲) تب

۳) ضربان قلب

۴) سختی (عدم انعطاف) گردن

۵) سطح آگاهی

به منظور تایید تشخیص، پزشک برخی آزمایشات تشخیصی را تجویز می کند. این آزمایشات عبارتند از:

۱) سوراخ کمری (نمونه برداری از مایع نخاعی): یک روش تشخیصی است که در آن مایع مغزی نخاعی (CSF) به منظور معاینه جمع آوری می شود. به منظور شناسایی هر گونه ارگانیسم عفونتی معاینه بوسیله میکروسکوپ انجام خواهد شد.

۲) آزمایش کشت خون: به منظور بررسی نوع میکروارگانیسمی که موجب عفونت شده است انجام می شود.

۳) اسکن اشعه ایکس از قفسه سینه: به منظور تبیین سایر عفونت ها از قبیل سل، پنومونی یا عفونت های قارچی دیگر که ممکن است به این عارضه، منجر شود، این آزمایش تجویز می شود.

۴) تست های تصویر برداری: تصویر برداری رزونانس مغناطیسی (MRI) یا سی تی اسکن از سر نیز در جهت ارزیابی التهاب یا تعیین هر گونه عوارض مانند آبسه مغز یا سینوزیت انجام می شود.

درمان

پزشک با توجه به علت و نوع این عارضه، درمان را شروع خواهد کرد.

مننژیت باکتریایی:

مننژیت باکتریایی باید بلافاصله درمان شود و مستلزم بستری شدن است . موارد زیر را تجویز خواهند شد:

۱) آنتی ببیوتیک ها به منظور کاهش عفونت

۲) کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب

۳) داروهای غیر استروئیدی ضد التهابی مانند پاراستامول، به منظور کاهش تب

۴) اگر بیمار تشنج داشته باشد از داروهای ضد تشنج استفاده می شود

۵) تزریق سرم به منظور تامین آب مورد نیاز بدن

مننژیت ویروسی:

مننژیت ویروسی در عرض چند هفته بهبود می یابد. این نوع از مننژیت می تواند توسط راه کارهای زیر درمان شود.

۱) استراحت کافی

۲) نوشیدن آب فراوان

۳) استفاده از دارو به منظور کاهش درد بدن و تب

در برخی موارد، پزشک کورتیکواستروئیدها را تجویز می کند تا التهاب مغز را کاهش دهد. اگر بیمار در معرض تشنج باشد، ممکن است داروهای ضد تشنج هم تجویز شود.

سایر انواع آن:

۱) مننژیت قارچی را می توان با استفاده از عوامل ضد قارچی درمان کرد.

۲) مننژیت غیر عفونی ناشی از بیماری ضعف سیستم ایمنی یا آلرژی، با کورتیکواستروئیدها درمان می شود. معمولا در این نوع از مننژیت درمان خاصی مورد نیاز نیست و فرد خود به خود بهبود می یابد.

مننژیت

پیشگیری از مننژیت

به روش های زیر می توان از ابتلا به این عارضه، پیشگیری کرد:

۱) تکمیل دوره واکسیناسویون

۲) شستن دست ها قبل از غذا خوردن و بعد از استفاده از توالت

۳) داشتن یک رژیم غذایی سالم

۴) استراحت کافی

۵) ورزش منظم

۶) گرفتن جلو دهان هنگام عطسه و سرفه

۷) ترک سیگار

۸) اجتاب از تماس با فرد آلوده

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
پانکراتیت چیست؟ علل، علائم، تشخیص، پیشگیری و درمان -  پنج شنبه ,۹ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

پانکراتیت چیست؟ علل، علائم، تشخیص، پیشگیری و درمان

پانکراتیت یک نوع بیماری ناشی از التهاب لوزالمعده است. پانکراس، غده ای است که در پشت معده قرار دارد. این غده با تولید انسولین موجب تنظیم سطح قند خون بدن می شود. همچنین آنزیم هایی را به وجود می آورد که روند هضم غذا را تسهیل می کند. در موارد شدید بیماری پانکراتیت، می تواند آسیب جدی به بافت، عفونت و خونریزی خود غده پانکراس را به همراه داشته باشد. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به بررسی علائم پانکراتیت و راه های درمان آن می پردازیم. همچنین راه های تشخیص آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

انواع پانکراتیتپانکراتیت

۱) پانکراتیت حاد:

این بیماری یک التهاب ناگهانی پانکراس می باشد که معمولا کوتاه مدت است. نتیجه آن درد شدید شکم خواهد بود که معمولا در عرض یک هفته بهبود می یابد.

۲) پانکراتیت مزمن:

پانکراتیت مزمن یک وضعیت دراز مدت است که عملکرد لوزالمعده را مختل می کند. این بیماری بر توانایی بدن برای هضم غذا و سایر عملکردهای بدن تاثیر می گذارد.

علل بوجود آمدن پانکراتیت چیست؟

در برخی موارد، آنزیم های گوارشی موجود در پانکراس با سلول های آن وارد واکنش شده و منجر به التهاب لوزالمعده می شوند.

دو علت اصلی ابتلا به پانکراتیت، سنگ صفرا و مصرف بیش از حد الکل است. سنگ های صفرا از طریق مجرای صفرا وارد روده کوچک می شوند. هنگامی که سنگ های کیسه صفرا در مجرای روده گیر کنند، موجب اختلال جریان مایع در غده پانکراس می شود. در نتیجه منجر به آسیب پانکراس خواهد شد.

برخی از علل دیگر پانکراتیت عبارتند از:

۱) آسیب به شکم

۲) سیگار کشیدن

۳) سطح بالای تری گلیسیرید

۴) سابقه خانوادگی پانکراتیت

۵) سرطان پانکراس

۶) اختلال از هنگام تولد در ساختار پانکراس

۷) جراحی تروما یا شکم

۸) قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص آسیب رسان به شکم

پانکراتیت

علائم این بیماری

علائم و نشانه های پانکراتیت حاد عبارتند از:

۱) حالت تهوع

۲) استفراغ

۳) تب

۴) درد در قسمت فوقانی شکم

۵) کم شدن آب بدن

۶) افزایش ضربان قلب

۷) حساسیت شکمی

۸) تغییر رنگ پوست در اطراف ناف

علائم پانکراتیت مزمن عبارتند از:

۱) درد در ناحیه فوقانی شکم

۲) کاهش وزن ناخواسته

۳) باد کردن

۴) اسهال

۵) زردی

۶) کاهش توانایی تولید انسولین

پانکراتیت

عوامل خطر ابتلا به پانکراتیت

عوامل تاثیر گذار در شرایط افرادی که در معرض خطر ابتلا به پانکراتیت هستند، عبارتند از:

۱) جنسیت:

مردان درمقایسه با زنان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پانکراتیت هستند.

۲) شرایط پزشکی:

افراد مبتلا به شرایط خاص از قبیل کیست فیبروز، سندرم ری و بیماری کاوازاکی، بیشتر در معرض خطر ابتلا به پانکراتیت خواهند بود.

۳) عفونت های ویروسی:

کودکان و بزرگسالان مبتلا به عفونت های ویروسی از قبیل کاکساکیوریس و اوریون در معرض خطر ابتلا به بیماری هستند.

۴) اختلالات متابولیسمی:

افراد مبتلا به پر کاری تیروئید در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری می باشند.

۵) تری گلیسیرید بالا:

افرادی که مبتلا به سطح بالای تری گلیسیرید هستند یا دارای سابقه خانوادگی در این زمینه می باشند، در معرض خطر ابتلا به پانکراتیت هم خواهند بود.

۶) لوپوس اریتماتیک پیشرفته:

افراد مبتلا به این بیماری (کاهش توان سیستم دفاعی بدن) بیشتر مستعد ابتلا به پانکراتیت هستند.

پانکراتیت

عوارض و خطرات

اگرچه بعضی از افراد مبتلا به این بیماری بدون داشتن هیچ گونه عارضه ای بهبود می یابند، اما در موارد شدید ممکن است بیماری پانکراتیت عوارضی شامل موارد زیر را به همراه داشته باشد.

۱) از بین رفتن یا عفونت غده پانکراس:

گاهی اوقات، پانکراس بخشی از جریان خون خود را ازدست می دهد که منجر به مرگ یا از بین رفتن قسمتی از بافت آن می شود. با توجه به این مسئله، پانکراس عفونت می کند و گسترش عفونت در خون منجر به نارسایی اندام خواهد شد.

۲) کیست کاذب:

بیماری پانکراتیت حاد می تواند کیسه هایی پر از مایه و به شکل کیست ایجاد کند که تحت عنوان کیست کاذب شاخته می شوند. یک کیست کاذب بزرگ شده در پانکراس ممکن است با پاره شدن منجر به خون ریزی داخلی شود.

۳) مشکلات تنفسی:

تغییرات شیمیایی که در بدن رخ می دهد، ممکن است سطح اکسیژن خون را کاهش دهد و در نتیجه بر عملکرد ریه تاثیر خواهد گذاشت.

۴) تورم (باد کردن) شکم:

پانکراتیت می تواند منجر به تورم و درد شدید شکم شود، همچنین ممکن است موجب حرکات غیر طبیعی محتویات داخل روده شود.

۵) نارسایی کلیه:

اگر پانکراتیت درمان نشود، باعث ایجاد مشکلات کلیوی خواهد شد که حتی ممکن است به نارسایی کلیه ختم شود.

۶) سوء تغذیه:

این بیماری موجب کاهش توانایی غده پانکراس در تولید آنزیم های ضروری برای هضم غذا خواهد شد. این موضوع اغلب باعث سوء تغذیه و کاهش وزن می شود.

۷) دیابت:

پانکراتیت می تواند باعث آسیب به سلول های تولید کننده انسولین شود و ممکن است منجر به دیابت شود.

۸) سرطان پانکراس:

پانکراتیت مزمن می تواند خطر ابتلا به سرطان پانکراس را افزایش دهد.

پانکراتیت

تشخیص پانکراتیت

به منظور تشخیص پانکراتیت، پزشک یک معاینه فیزیکی را به منظور بررسی درد و تورم شکم انجام می دهد. او همچنین به ارزایابی علائم و بررسی سابقه پزشکی بیمار می پردازد. به منظور تایید تشخیص پانکراتیت، پزشک آزمایشات زیر را تجویز خواهد کرد.

۱) آزمایش خون:

یک نمونه خون گرفته شده و به منظور تعیین سطح آنزیم هایی که توسط پاکراس تولید می شوند، مورد آزمایش قرار می گیرد. همچنین، پزشک سطح گلوکوز و چربی خون (لیپیدها) را با بررسی نمونه آزمایش ارزیابی می کند.

۲) آزمایش مدفوع:

پزشک این آزمایش را برای اندازه گیری میزان چربی در نمونه مدفوع تجویز می کند، که امکان ارزیابی این که آیا مواد مغذی به طور موثر جذب می شوند را فراهم خواهد کرد.

۳) سونوگرافی:

سونوگرافی با استفاده از امواج صوتی که یک پالس الکتریکی از اندام های داخلی تولید می کنند، توانایی تولید تصویر از آن اندام ها را دارد. این آزمایش به تشخیص سنگ های کیسه صفرا و همچنین التهاب لوزالمعده کمک خواهد کرد.

۴) آندوسکوپی:

در این روش یک لوله نازک و قابل انعطاف (کاتر) به داخل معده وارد می شود. یک دوربین به نوک کاتتر متصل شده است، که کمک می کند تا تصویر هایی از انسداد در کانال پانکراس یا مجرای صفرا را بدست آورید. این کار همچنین به تجسم شرایط غیر معمولی پانکراس کمک می کند.

۵) سی تی اسکن:

سی تی اسکن قادر به تولید تصاویر سه بعدی از اندام های داخلی است. سی تی اسکن کمک می کند تا میزان آسیب پانکراس را تعیین کنید.

۶) ام آر آی:

اسکن ام آر آی با استفاده از میدان مغناطیسی قوی و امواج رادیویی تصاویر بسیار دقیقی از اندام های داخلی مانند کیسه صفرا و پانکراس، تولید می کند.

پانکراتیت

روش های درمان این بیماری

هرگونه درمانی برای پانکراتیت ابتدا نیاز به بستری شدن در بیمارستان را دارد. این درمان ها عبارتند از:

۱) پانکراتیت ممکن است آب بدن بیمار را کاهش دهد. از این رو، پزشک تزریق سرم را تجویز می کند البته تا زمانی که بیمار توانایی خوردن آب و غذا را بدست آورد.

۲) پزشک آنتی بیوتیک های خوراکی و تزریقی را به منظور درمان عفونت پانکراس تجویز خواهد کرد.

۳) پزشک توصیه می کند که غذا های ملایم و شیرین میل شود و تازمانی که التهاب پانکراس به طور کامل کنترل نشده است، از رژیم غذایی سوپی (غذا های آبکی) پیروی کنید.

۴) به منظور تجزیه مواد مغذی غذا و هضم مطلوب آن مکمل های آنزیم پانکراس تجویز خواهد شد.

۵) جراحی: اگر سنگ صفرا علت اصلی پانکراتیت باشد، ممکن است عمل جراحی به منظور حذف کیسه صفرا تجویز شود. پزشک استفاده از روشی که با نام (ERCP) شناخته شده است را به منظور حذف انسداد در مجرای صفرا و پانکراس توصیه خواهد کرد. همچنین، ممکن است عمل جراحی به منظور تخلیه مایع درون پانکراس و یا از بین بردن بافت بیمار آن انجام شود.

پانکراتیت

پیشگیری از پانکراتیت

در ذیل مواردی که می تواند خطر ابتلا به پانکراتیت را کاهش دهد آورده شده است:

۱) ترک سیگار

۲) عدم مصرف مشروبات الکلی

۳) حفظ وزن سالم

۴) پیروی از یک رژیم کم چربی

۵) اجتناب از خوردن غذاهای سرخ شده و فراوری شده

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »
محصول ویژه
de5ign
de5ign
سیاهی دور چشم؛ از علائم تا راه های درمان -  پنج شنبه ,۹ اسفند , ۱۳۹۷
دسته بندی :

سیاهی دور چشم؛ از علائم تا راه های درمان

علت سیاهی دور چشم چیست؟ با چه روش هایی میتوان آن را درمان کرد؟ دلایل ژنتیکی و محیطی متفاوتی برای سیاهی دور چشم وجود دارد. سیاهی دور چشم از نازک شدن پوست، تورم یا کوفتگی به وجود می آیند و با سرم ها یا کرم های زیر چشم بهبود پیدا می کنند. سیاهی دور چشم ایجاد شده توسط ژنتیک یا ساختار استخوانی نمی توانند با استفاده موضعی درمان شوند. در این مقاله از بخش زیبایی، پوست و موی دکتر سلام به بررسی سیاهی دور چشم می پردازیم و راه های درمان آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

درمان سیاهی دور چشم

کرم ها یا سرم ها که از لحاظ بالینی اثبات شده است داراری اجزای فعالی همچون کافئین یا نیاسینامید است، می تواند به کاهش پف صورت کمک کرده و پوست زیر چشم ها را محکم و سفت تر کند. این محصولات اگر به طور منظم استفاده شوند بهتر نتیجه می دهند. برای زیبایی و دوام بیشتر، پروسه های جراحی مثل جراحی پلک نیز یک گزینه هستند. سیاهی دور چشم یا هیپوپیگمانتاسیون اطراف چشم یک نگرانی زیبایی رایجی است که در میان خانم ها نسبت به آقایان معمول تر است. آن ها می توانند باعث شوند ظاهر شخص سالخورده و خسته به نظر برسد.

سیاهی دور چشم

چه چیزی سبب ایجاد سیاهی دور چشم می شود؟

سیاهی دور چشم می توانند به وسیله فاکتورهای ارثی و محیطی متنوع ایجاد شوند. در بعضی موارد، چند دلیل ممکن است برای ایجاد سیاهی دور چشم کافی باشد. حیاتی است که بین تیرگی زیر چشم به دلیل تیره بودن پوست، سایه افکندگی به دلیل اشک یا ساختار استخوانی تمایز قائل شویم. برای تعیین دلیل آن، پوست زیر پلک می تواند به نرمی و با دست کشیده شود. رنگدانه زیر پوست چشم ها وقتی کشیده می شوند رنگشان را حفظ می کنند و سایه زیر چشم ها به طور کلی بهبود پیدا می کند.

سیاهی دور چشم ممکن است به دلایل زیر ایجاد شود:

نازک شدن پوست به دلیل بالارفتن سن

پوست پلک یکی از نازک ترین ناحیه های پوست در بدن می باشد. با افزایش سن، تولید کلاژن شروع به کاهش می کند و رگ های خونی زیر سطح پوست بیشتر دیده می شوند. کمبود چربی و شلی پوست زیر چشم ها نیز در نازک شدن پوست پلک ها نقش دارند.

آلرژی ها

دایره های زیر چشمی که از آلرژی ها ناشی می شوند allergic shiner نامیده می شوند. تراکم بینی و سینوس ها باعث تجمع رنگدانه تیره در بافت ها و ظاهر شدن تیرگی دور چشم می شود و اثراتی شبیه به کبود شدگی را ایجاد می کند. آزاد شدن هیستامین به وسیله بدن باعث می شود رگ های خونی زیر چشم اتساع پیدا کرده و در طول پوست برجسته تر دیده شوند.

سیاهی دور چشم

درماتیت یا آماس پوست

درماتیت پلک ها باعث التهاب می شود. پوست پلک ها به محرک ها و آلرژی ها بسیار حساس است. درماتیت می تواند به وسیله ارتباط با ماده حساسیت زا ایجاد شود و باعث ورم، خارش یا سوختگی می شود و زیر ناحیه چشم تیره تر به نظر می رسد.

خستگی

کمبود خواب می تواند پوست را بی حال و رنگ پریده کرده و تیرگی دور چشم را ایجاد کند. کمبود خواب می تواند همچنین باعث احتباس مایعات در بدن شود. پف زیر چشم می تواند باعث سیاهی شده و ناحیه زیر چشم، بنفش رنگ به نظر می رسد.

دهیدراته شدن

دهیدراته شدن می تواند به خشکی زیر چشم ها منجر شود.

خستگی چشم ها

خیره شدن طولانی به صفحه موبایل و غیره می تواند چشم ها را خسته کند و باعث شود رگ های خونی بزرگ شده و ظاهر تیره تری به چشم ها بدهد.

سیاهی دور چشم که نمی تواند با کرم های چشمی درمان شود

کرم های زیر چشم و سرم ها می توانند کمک کنند تا سیاهی دور چشم بهبود یابد. به هر حال دلایل دیگری وجود دارد که فرد ممکن است دایره هایی زیر چشم هایش داشته باشد که نتواند با درمان های موضعی اصلاح شود.

سیاهی دور چشم

ژنتیک

افراد با پوست نازک بیشتر در معرض سیاهی و گودی زیر چشم ها قرار می گیرند.

قومیت

افراد آسیایی یا آفریقایی بیشتر در معرض افزایش رنگدانه های زیرچشمی هستند.

ساختار استخوانی

گاهی ساختار استخوانی صورت طوری است که باعث می شود زیر چشم ها گودتر و سیاه تر به نظر برسد.

فرورفتگی چشم

فرورفتگی زیر چشم باعث می شود اطراف چشم ها تیره تر به نظر برسد. همان طور که چربی پوست زیر چشم ها با بالارفتن سن کاهش پیدا می کند، تیرگی زیر چشم ها نیز افزایش می یابد.
خیلی از مردم اعتقاد دارند به سیاهی دور چشم مبتلا هستند درحالی که در حقیقت توخالی و گودافتادگی زیر چشمی آنها باعث بروز یک سایه شده که به نظر دایره های تیره در زیر چشمشان دارند.

یک راه آسان برای تشخیص این که شما تیرگی دور چشم دارید یا خیر این است که در نور بالای سر خود به سمت بالا نگاه کنید؛ اگر هنگامی که بالا را نگاه می کنید سیاهی دور چشم ناپدید شدند احتمالا مسئله گودافتادگی می تواند با فیلرهای پوستی درمان شود.

سیاهی دور چشم

برای جلوگیری از ایجاد سیاهی دور چشم چه کنیم؟

پیشگیری از سیاهی دور چشم خیلی بهتر از درمان آن است. روش های زیر می تواند به شما کمک کند که سیاهی اطراف چشم ایجاد شده در اثر فاکتورهای محیطی و سبک زندگی را از بین ببرید.

مصرف نمکتان را کاهش دهید:

غذاهای فرآوری شده اغلب شامل مقادیر زیادی سدیم می باشد. مصرف میان وعده های غنی از سدیم مثل چیپس را محدود کنید زیرا باعث احتباس مایعات می شوند. گزینه های کم نمک را انتخاب کنید و میوه ها و سبزیجات تازه را بیشتر مصرف کنید.

درهنگام استراحت از بالشت ضخیم تر استفاده کنید:

سعی کنید به پشت بخوابید، به صورتی که سر و سینه مقداری بالاتر قرار بگیرد. این باعث می شود مایعات کمتری در صورتتان جمع شود.

مقادیر زیادی آب بنوشید:

هیدراته ماندن باعث می شود پوست نازک و زیبای زیر چشم تان محکم و سفت شود.

زیاد استراحت کنید:

هفت تا هشت ساعت خواب کمک به درخشان ماندن پوست شما می کند.

سیاهی دور چشم

درمان های خانگی:

روش های خانگی زیادی وجود دارد تا با کمک آنها بتوانید سیاهی دور چشمتان را در خانه درمان کنید. این ها برای کاهش سیاهی دور چشم که به وسیله خواب نامناسب و ناکافی، محرک و آلرژی ها به وجود می آید منظور شده اند.

چای کیسه ای خیس شده:

چای شامل کافئین و آنتی اکسیدان بوده که کمک می کند رگ های خونی زیر چشمی منقبض و جمع شوند و جریان خونی را تحریک می کند و احتباس مایعات را کاهش می دهد. کیسه های چای سبز یا سیاه را در آب در حال جوش بیندازید و سپس در یخچال بگذارید تا خنک شود. چای کیسه ای خنک می تواند برای ۱۵-۲۰ دقیقه استفاده شود.

کمپرس سرد:

یک کمپرس سرد را به آرامی زیر چشم ها بگذارید تا رگ های خونی را منقبض کرده و کمک کند ظاهر تیرگی دور چشم کاهش پیدا کند.

خیار:

خیار شامل آنتی اکسیدان می باشد که کمک می کند ظاهر زیر چشم ها روشن تر شود. همچنین یک اثر ضدالتهابی دارد که باعث کاهش تورم و برآمدگی می شود. برش های ضخیم خیار سرد را به مدت ۱۰ دقیقه روی چشم ها بگذارید سپس به آرامی ناحیه درمان شده را بشویید.

سیاهی دور چشم

درمان های پزشکی:

درمان های پزشکی می تواند به درمان علت اصلی سیاهی دور چشم بپردازند و به طور چشمگیری آنها را بهبود داده یا به طور دائم از بین ببرد. مشاوره با یک متخصص پوست مورد اعتماد و با تجربه یا جراح پوست، می تواند در این راستا کمک کننده بوده، علت اصلی سیاهی دور چشمتان را تشخیص داده و مناسب ترین درمان پزشکی را انتخاب می کند.

پلاسمای غنی پلاکت:

این یک درمان احیا کننده می باشد که بدن را به افزایش تولید کلاژن اطراف چشم ها تشویق کرده و به ضخیم کردن پوست و کاهش ظاهر سیاهی دور چشم کمک می کند.

جراحی پلک زیرین:

این پروسه جراحی انجام شده برای کاهش و از بین بردن پف زیر چشم هاست بعضی از گونه های این پروسه همچنین می تواند باعث توزیع مجدد چربی زیر چشم ها شود.

فیلرهای پوستی:

هیالورونیک اسید و فیلرهای پوستی می تواند به برجستگی پلک تزریق شده تا حفره ها و گودی های زیر چشم را پر کند و حجم آن را ذخیره کند.

سیاهی دور چشم

لیزر درمانی:

لیزر می تواند به کاهش ظاهر سیاهی دور چشم که به وسیله هیپرپیگمانتاسیون یا رگ های خونی برجسته زیر چشم بوجود آمدند کمک کند. لیزرq-switched منحصرا موثرتر ظاهر شده است.

مواد شیمیایی:

مواد شیمیایی ملایم می تواند یک رویکرد خوبی را برای بهبود ظاهر سیاهی دور چشم که به وسیله هیپرپیگمانتاسیون ایجاد شده عملی کند.

نتیجه گیری

اگر شما از دایره های زیر چشمی رنج می برید، دلیل یا دلایل آن را تعیین کنید. ضروری است که یک درمان موفقیت آمیز را انتخاب کنید. به طور بالینی محصولات امتحان شده زیر چشمی که پوست ضخیم، پف کردگی یا خستگی چشم ها را مورد هدف قرار داده اند می توانند به کاهش سیاهی دور چشم کمک کنند. برای یک درمان دائمی، یک درمان پزشکی ممکن است ترجیح داده شود.

 ارسال در حدود 3 هفته قبل  نویسنده : admin  بدون نظر | ادامه مطلب »