تلویزیون «در به در » به دنبال پول




۴ام آذر ۱۳۹۶ ماشین و خودرو

معتمدی در خصوص پخش آگهی های مضر در گفت و گو با «شروع» تشریح کرد

گروه تلويزيون؛ پر بيننده‌ترين برنامه‌هاي رسانه ملي، اصولا برنامه‌هايي هستند که تهيه کننده آن سال‌هاست سابقه برنامه سازي را در اين جعبه جادو داشته‌اند.

برنامه‌هايي که به واسطه جذابيت‌هاي يک برنامه، مي‌تواند ورودي براي نمايش آگهي‌ها و تبليغات تلويزيوني باشد. بارها ديده‌ايم که ميان برنامه اي چون «خندوانه» و يا برنامه جذابي چون «۹۰ » آگهي‌هاي تلويزيوني بخشي از زمان برنامه را به خود اختصاص مي‌دهد. بارها درباره وضعيت و ساماندهي به آگهي‌هاي تبليغاتي، صحبت شده است. به نظر مي‌رسد تلويزيون در اين باره بيشتر به دنبال تامين بودجه اي است که براي ساخت برنامه‌هاي خود در نظر دارد. 

در اين چند سال برنامه‌هايي توسط رسانه ملي ساخته شده است. ديدن اين رسانه هميشه مثبت و سودمند نيست بلکه در بعضي از اوقات کاملا مضر است و آسيب‌هاي مختلفي را به خانواده‌ها مي‌رساند .يکي از مهمترين برنامه‌هايي که از تلويزيون پخش مي‌شود، آگهي‌هاي بازرگاني است. گاهي اين تيزرهاي تلويزيوني بعد منفي در ذهن بينندگان ايجاد مي‌کند. 

در کشور ما هم رسانه تلويزيون تحت نظارت دستگاه‌ها و مسوولين ذي ربط است و بايد طبق قوانين اسلام ناب اداره شود ولي بعضي مسائل نمي‌تواند موقعيت‌هاي اخلاقي را براي برنامه‌ها خلق کند. 

اصلاح طرح ممنوعيت تبليغ کالاهاي غيرمجاز و آسيب‌رسان به سلامت در رسانه‌هاي ارتباط جمعي ، شايد عاملي باشد براي وادار کردن صداوسيما به برخورد مسوولانه‌تر نسبت به آنچه به عنوان آگهي بازرگاني از شبکه‌هاي راديو و تلويزيوني خود پخش مي‌کند.

تبليغ کالاهاي مضر از راديو و تلويزيون، از جمله موارد جدي براي گرفتن انگشت انتقادها به سمت رسانه ملي بوده است و چند سال قبل با تبليغ کالاهاي مضري چون کرم حلزون و چاي سبز لاغري به اوج خود رسيد.

در آن زمان اين پرسش در ذهن رسانه‌ها، کارشناسان سلامت و همچنين مخاطبان پررنگ شد که آيا نسبت به آنچه در راديو و تلويزيون ايران به عنوان رسانه دولتي تبليغ مي‌شود، نظارتي وجود ندارد؟!

اين پرسش بي‌پاسخ ماند تا امروز که اعلام شد با تصويب مجلس، مديران رسانه‌ها در صورت انتشار تبليغات آسيب‌رسان به سلامت محکوم مي‌شوند.

اما انتقاد به عملکرد تلويزيون در قبال آگهي‌هايي که در اين سال‌ها پخش کرده است، همواره با اين توضيح مسؤولان رسانه ملي همراه بوده که چاره‌اي جز تأمين بخشي از بودجه خود از طريق تبليغات بازرگاني ندارند. آنها حتي از آگهي‌هاي بازرگاني به عنوان پاشنه آشيل خود ياد کرده‌اند.

علي دارابي که آن زمان معاونت سيما را عهده‌دار بود، توضيح داده است که «به دولت و مجلس اعلام کرديم حاضريم همه‌ي درآمد پخش آگهي را در اختيارشان قرار دهيم به شرط آنکه آنها نيز بودجه و اعتبارات سالانه رسانه ملي را پرداخت کنند.»

با چنين رويکردي از سوي مسوولان صداوسيما و در شرايطي که اين روزها تبليغات در قالب مقوله‌اي به نام اسپانسر به محتواي برنامه‌ها هم نفوذ کرده است، بايد ديد آيا اصلاح طرح ممنوعيت تبليغ کالاهاي غيرمجاز و آسيب‌رسان به سلامت در رسانه‌هاي ارتباط جمعي اين بار مي‌تواند مانعي براي پخش چنين کالاهايي در صداوسيما باشد.

قانون منع تبليغ کالاهاي مضر در رسانه‌ها اتفاق چندان جديدي هم نيست؛ تبليغ کالاهاي مضر در راديو و تلويزيون بر اساس ماده‌ي ۳۷ قانون برنامه‌ي پنجم توسعه و آيين‌نامه تبليغات سازمان صداوسيما، ممنوع است، اما اين قانون در بسياري از موارد ناديده گرفته شده است.

حالا با انتشار خبري مبني بر نظارت جدي‌تر بر انتشار تبليغات آسيب‌رسان به سلامت و محکوميت مديران رسانه‌ها در قبال پخش چنين برنامه‌هايي، به نظر مي‌رسد ديگر صداوسيما نمي‌تواند تأمين بودجه خود از طريق تبليغات را بهانه‌اي براي پخش چنين آگهي‌هايي بداند. اين خبر در بدو امر مي‌تواند نويدبخش تبليغات سالم در تلويزيون باشد، اما اجرايي کردن آن پرسشي است که در آينده مشخص خواهد شد.

 اما در همين خصوص با يک کارشناس ارتباطات به گفت و گو پرداخته‌ايم. علي معتمدي معتقد است تا زماني که بحث تامين بودجه در سازمان صدا و سيما حل نشود، تلويزيون پذيراي هر گونه از آگهي‌ها است تا نياز خود براي تامين بودجه را رفع کند. اين کارشناس ارتباطات در گفت و گو با خبرنگار شروع بيان کرد: اقدامات لازمي‌که بايد براي پخش آگهي‌هاي تلويزيون صورت بگيرد از دوره‌هاي قبلي و مديران پيشين تلويزيون هم بوده است. بخشي از آگهي‌ها مربوط به مسائلي است که به سلامت روح و جان مخاطبان تلويزيون بر مي‌گردد. آنچه که درباره تبليغات انواع کرم‌ها شامپوهاي بهداشتي و دمنوش‌ها در تلويزيون پخش مي‌شود بايد با نظارت و مجوز وزارت بهداشت صورت بگيرد. دستگاه‌هاي نظارتي و مسئول نيز در اين زمينه نقش آفرين هستند تا اگر تبليغات صرفا به عنوان يک فعاليت بازرگاني و بدون توجه به نظامِ جامعه صورت گرفت موارد لازم را گوشزد کنند. قطعا هر تبليغي علاوه بر آثار مثبتي که دارد، مي‌تواند آثار جانبي و مضر هم داشته باشد. 

او در ادامه به تبليغ کالاي لوکس هم اشاره کرد و گفت:شايد بسياري از خانواده‌هاي کم درآمد و محروم جامعه با ديدن منازل بسيار شيک يا چهره‌هايي که به نوعي انتخاب شده هستند، نوعي احساس فاصله، محروميت و نداشتن بيشتر پيدا کنند و آثار روحي و رواني مخربي برايشان پيش آيد. گاهي مي‌توان نقش پاک کنندگي يک شوينده را روي يک لباس در يک خانه معمولي و توسط يک چهره ساده هم نشان داد و نيازي نيست لزوما از خانه‌هاي مجلل استفاده کرد. به هرحال اين‌ها مواردي است تنها تلويزيون مي‌تواند بر کوچک‌ترين نکات آن توجه کند.


مطالب پیشنهادی